سرسام

۳. ریشه شناسی دیگر واژه "آسام" را همان "آماس" در فارسی دانسته که به معنی "ورم" است.
۴. شاید هم آسام همان آسیم و آسیمه باشد که آن هم از سهم گرفته شده به معنی ترس ( در سهمناک و سهمگین و. . . ) ولی هرچی که هست پیوند آن به واژه سر است که صددرصد فارسی است نه مصدری مانند "سارسیلاماق" !!!
۵. جالب است که حتی این بار کسی مانند شاهمرسی هم انگار ریشه شناسی وزین شما را گردن نگرفته.

- - -
🚨 رد علمی ادعای ترکی بودن �سرسام�
۱. �سرسام� در کهن ترین متون پزشکی فارسی ثبت شده است
کهن ترین منبع پزشکی به زبان فارسی، کتاب �ذخیرهٔ خوارزمشاهی� ( تألیف سید اسماعیل جرجانی، اوایل سدهٔ ۶ هجری قمری/۱۲ میلادی ) است. این کتاب با صراحت می گوید:
�سرسام لفظ فارسی است همچون برسام، از بهر آنکه بر سینه است و سام آماس است یعنی آماس عضلهٔ سینه و سرسام یعنی آماس سر. �
همین معنا در فرهنگ های کهن فارسی مانند برهان قاطع، آنندراج، غیاث اللغات و فرهنگ رشیدی تکرار شده است. دهخدا نیز در لغت نامه نقل می کند که صاحب قاموس گفته: �مرکب از دو کلمهٔ فارسی است، سر به معنی رأس و سام به معنی بیماری. �
نتیجه: نزدیک به هزار سال پیش، پزشکان و فرهنگ نویسان فارسی �سرسام� را به عنوان واژه ای فارسیِ مرکب از �سر سام� ( ورم سر ) معرفی کرده اند.
۲. �سام� به معنی �ورم و بیماری� ریشه در اوستایی و سنسکریت دارد
در زبان اوستایی ( کهن ترین زبان ایرانی، هم ریشه با سانسکریت ودایی ) و در سنسکریت، بن واژه هایی به معنی �بیماری، ورم، آزردگی� وجود داشته که صورت فارسی میانه ( پهلوی ) آن �سام� بوده است.
لغت نامه دهخدا به صراحت به ریشهٔ سنسکریت اشاره می کند: �سام. ( اِ ) در سانسکریت به معنی حدیث خوش است. � ( هرچند این یک معناست، اما اصل حضور واژه در سنسکریت را تأیید می کند ) .
فرهنگ معین نیز �سام� را در فارسی به معانی �بیماری� و �ورم� ثبت کرده است.
نتیجه: ریشهٔ �سام� ( بیماری/ورم ) در فارسی میانه ( پهلوی ) و اوستایی و سنسکریت وجود دارد و هیچ ربطی به ترکی ندارد.
۳. در خود زبان ترکی، �سرسام� وام واژه ای از فارسی است
کتاب های ریشه شناسی زبان ترکی ( مثل فرهنگ ریشه شناختی زبان ترکی ) واژهٔ �sersem� در ترکی را وام واژه ای از فارسی �سرسام� می دانند. این واژه در ترکی به معانی �سرگیجه، گیج، مبهوت� به کار رفته که خود تحریف معنای اصلی �آماس سر/مننژیت� است.
نتیجه: جهت وام گیری از فارسی به ترکی بوده، نه برعکس.
۴. عدم تطابق معنایی و آوایی با �سارسیلماق�
ادعای مطرح شده می گوید که ریشه �سارسیل� ( لرزش/رعشه ) بوده، پسوند �مه� به آن افزوده شده، سپس �لام� حذف شده تا �سارسام� ساخته شده و بعد وارد فارسی شده است.
این تغییرات در هیچ فرایند زبان شناختی شناخته شده ای در زبان ترکی یا فارسی ممکن نیست. افزون بر این، �رعشه و لرزیدن� نشانه مننژیت است، نه خود بیماری. معادل سازی �سرسام� با �لرزش� مانند این است که �آبله� را با �تب� معادل بدانیم.
- - -
📚 منابع معتبر کتابی برای مطالعه
برای بررسی عمیق تر ریشهٔ �سرسام� و �سام�، به این منابع مراجعه کنید:
منبع توضیح
�لغت نامهٔ دهخدا� ( ذیل �سرسام� و �سام� ) کهن ترین و مفصل ترین منبع فارسی برای ریشه شناسی سنتی.
�ذخیرهٔ خوارزمشاهی� ( تألیف سید اسماعیل جرجانی ) کهن ترین متن پزشکی فارسی با تعریف دقیق �سرسام� به عنوان �آماس سر�.
�فرهنگ ریشه شناختی زبان فارسی� ( تألیف محمد حسندوست، انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی ) معتبرترین منبع دانشگاهی که ریشهٔ واژگان فارسی را تا نیا - هندواروپایی دنبال می کند.
�فرهنگ فارسی معین� برای ریشهٔ �سام� به معنی بیماری و ورم.
ویکی پدیای فارسی: �زبان اوستایی� برای آشنایی با جایگاه اوستایی و پیوند آن با سنسکریت.
- - -
جمع بندی نهایی
ادعای نادرست واقعیت علمی
سرسام کلمه ای ترکی است. سرسام کلمه ای فارسی ( مرکب از سر سام ) است و به ترکی رفته است.
ریشه از فعل ترکی سارسیلماق ( لرزیدن ) است. ریشه از بن �سر� ( head ) �سام� ( ورم، آماس ) در فارسی، پهلوی، اوستایی و سنسکریت است.
معنی اصلی آن �رعشه و لرزیدن� است. معنی اصلی آن �ورم و آماس سر� ( مننژیت ) است.

گذاشتن حرف لام به شکل فعل سارسیلماق وارد لهجة تُرکی می شود. ( ترکی یکی از لهجه های پارسی است نه زبان ) .

سامان = انضباط و نظم و ترتیب
آتش از آثور ( Athor ) = اتور / تور ( طبر مازندرانی = تبر فارسی = ضربه زننده که یکی از نشانه های آتش سوزاندن و ضربه زنندگی بوده ) / تبر ( التهاب و ضربه آور = tapper = ضربه زننده ) / تب ( التهاب و ضرب ) / تپ ( ضربه ) / تپش ( ضربان ) / تش ( خشم و التهاب و افروختن مدنگر بوده ) / تاش / تاژ ( برنده ) و . . . . آمده ( آذر هم از شاخات آثور و آتر است )