ساز و نوا

لغت نامه دهخدا

ساز و نوا. [ زُ ن َ ] ( ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) ساز و آواز. ساز و سرور. بزن و بکوب. ساز و نواز :
رطل کشان صبح را نزل و نوای تازه بین
زخمه زنان بزم را ساز و نوای تازه بین.
خاقانی.
- بسازو نوا ؛ با ساز و آواز، با تار و طنبور :
تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل بساز و نوا میفرستمت.
حافظ.
|| ایضاً، به اقسام آلات. مکمل. رجوع به ساز شود.

فرهنگ فارسی

ساز و آواز

فرهنگ معین

(زُ نَ ) (اِمر. ) ساز و آواز، ساز و سرور.

پیشنهاد کاربران

بپرس