زکان

لغت نامه دهخدا

زکان. [ زَ / زُ ] ( نف ) شخصی را گویند که از خود رمیده باشد و خود بخود سخن گوید. ( برهان ) ( از ناظم الاطباء ). خود به خود حرف زننده. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ).آنکه از خود رمیده بود. و قیل به ازای فارسی. ( شرفنامه منیری ). ژکان. ژگان. در حال زکیدن. زکنده. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به زکیدن و ژکان شود.
زکان. [ زَ ] ( اِخ ) از قرای سمرقند. رجوع به نزهةالقلوب ج 3 و الانساب سمعانی و زکانی شود.

فرهنگ فارسی

( صفت ) کسی که خود به خود سخن گوید .
از قرائ سمرقند

فرهنگ معین

(زَ ) (ص فا. ) کسی که از روی خشم یا دلتنگی با خود حرف بزند.

فرهنگ عمید

= ژکیدن

گویش مازنی

/zekaan/ زل زدن – خیره به چیزی نگاه کردن ممتد & سست عقیده

پیشنهاد کاربران

واگویه
با خود حرف زدن و سخن گفتن
نجوای با خود
ژکان
ژکیدن
زکان صنع کردی گوهری ساز
وزان گوهر محیط هستی آغاز
✏ وحشی بافقی