زوج دارلینگتون

در الکترونیک، ترانزیستور دارلینگتون که اغلب زوج دارلینگتون ( س. هوشیار ) ( به انگلیسی: Darlington pair ) نامیده می شود یک ساختار ترکیبی است که شامل دو ترانزیستور دو قطبی ( به صورت مجتمع یا قطعات مجزا ) به هم متصل است. در این ترکیب، امیتر ترانزیستور اول به بیس ترانزیستور دوم وصل می شود. این ترکیب از دو ترانزیستور، که اولی به صورت اِمیتر - پیرو ( کلکتور مشترک ) به دومی وصل شده است، تشکیل می شود که ترانزیستور دوم، جریان تقویت شده از سوی ترانزیستور اول را باز هم تقویت می کند. بنابراین این پیکربندی، بهرهٔ جریان ( β، hfe، hFE ) بیشتری نسبت به دو ترانزیستور اصلی، به دست می دهد و در حالت مجتمع فضای کمتری از دو ترانزیستور جداگانه اشغال می کند. هم چنین این ترکیب مقاومت ورودی به مراتب بزرگتری از امیتر - پیرو یا کلکتور مشترک ( با مقاومت ورودی زیر ۵۰۰ کیلو اهم ) ، بهره ولتاژ نزدیک تر به واحد و بهره جریان بسیار بزرگ تری دارد. مقاومت خروجی زوج دارلینگتون، ممکن است بزرگ تر یا کوچک تر از یک طبقه امیتر - پیرو باشد.
زوج دارلینگتون را مهندس آزمایشگاه های بل، سیدنی دارلینگتون در ۱۹۵۳ اختراع کرد. یک ترکیب مشابه اما با دو نوع مختلف ترانزیستور ( NPN و PSP ) زوج زیکلای نام دارد که گاهی، مکمل دارلینگتون نیز نامیده می شود.
اشکال عمده زوج دارلینگتون این است که ترانزیستور دوم، جریان نشتی ترانزیستور اول را تقویت می کند، به طوری که استفاده بیش از دو ترانزیستور در ترکیب دارلینگتون، در عمل بی فایده می شود. برای کم کردن اثر این مشکل یک مقاومت بین پایه امیتر ترانزیستور اول و امیتر ترانزیستور دوم قرار میدهند. این عمل علاوه بر کشیدن جریان از ترانزیستور اول از اشباع ترانزیستورها جلوگیری میکند بعلاوه برای مواقعی که عملکرد سریع ترانزیستور مد نظر است باعث می شود که خازن داخلی ناشی از عملکرد ترانزیستور سریعتر تخلیه شود.
یک زوج دارلینگتون مانند یک ترانزیستور تکی با بهره جریان بالا رفتار می کند. ( تقریباً در حدود حاصل ضرب بهره های دو ترانزیستور )
β ی یک زوج دارلینگتون از رابطه زیر بدست می آید.
β D a r l i n g t o n = β 1 ⋅ β 2 + β 1 + β 2
اگر β۱ و β۲ به اندازه کافی بزرگ باشند دو جمله آخر قابل حذف شدن هستند و رابطه به صورت زیر تخمین زده می شود.
β D a r l i n g t o n ≈ β 1 ⋅ β 2