زنان در ناسا

نقش زنان در ناسا و زنانی که با این سازمان مرتبط هستند، در طول زمان متغیر بوده است. نخستین نقش های آنان به مشاغل پشتیبان و اجرایی محدود می شد، اما با پایان یافتن برنامهٔ فضایی، زنان فضانورد نیز پدیدار شدند. یکی از مشکلاتی که ناسا در به کار گرفتن زنان و اقلیت ها در برنامهٔ فضایی با آن روبرو بود این بود که در طول تاریخ این سازمان، فضانوردان همواره متشکل از مردان سفیدپوست بوده اند. مشکل دیگر این بود که ناسا، تا پیش از تصویب لایحه فرصت های شغلی برابر از سوی دولت، در جستجوی همکاری با زنان در خارج از زمینه هایی مشخص نبود. [ ۱] حتی پس از تصویب این قانون نیز تنش هایی میان مردان و زنان در محیط کار وجود داشت و بسیاری از مردان از این که مجبور بودند خود را با زنان وفق دهند، مانند استفاده از سرویس های بهداشتی مشترک در ساختمان ها و فضاپیماها، رضایت نداشتند. [ ۱]
زنان در ابتدا به عنوان نیروی پشتیبان و در مقام های اجرایی، منشی، پزشک، روانشناس و بعدها به عنوان مهندس در ناسا کار می کردند. در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، ناسا آغاز به استخدام زنان و اقلیت ها برای به کارگیری در برنامهٔ فضای کرد. در پایان دههٔ ۱۹۶۰ این سازمان هزاران زن را به استخدام خود درآورده بود. [ ۲] برخی از این افراد مانند ماری شپ برتون، گلوریا بی مارتینز ( نخستین زن اسپانیایی که به استخدام ناسا درآمد ) ، کتی آزگود و شرلی هانت در بخش رایانه مشغول به کار بودند و زنان دیگری نظیر سو اروین، لویس رندزدل و مورین باون به عنوان منشی اعضای مختلف تیم های مأموریت و کنترل پرواز کار می کردند. [ ۳] دانا اولری نخستین زن مهندسی بود که در آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا مشغول به کار شد. [ ۲] اگرچه که او در این آزمایشگاه یک مهندس خرد محسوب می شد، اما برای بیش از هفت سال هیچ مهندس زن دیگری به جز اولری وارد بخش آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا نشد. [ ۲] دانا شرلی یکی دیگر از زنانی بود که به عنوان یک مهندس مأموریتی در دههٔ ۱۹۶۰ در آزمایشگاه پیش رانش جت مشغول به کار شد. [ ۲] علاوه بر شرلی، کارولین هانتون نیز یکی دیگر از زنان شاغل در ناسا و یکی از پیشگامان پژوهش در زمینهٔ متابولیسم و سایر سامانه های بدن فضانوردان بود. [ ۱]
مارگارت همیلتون در این دهه به عنوان برنامه نویس ارشد رایانهٔ راهنما در برنامه فضایی آپولو در ناسا مشغول به کار بود و جوری سالیوان نیز مهندس ارشد زیست پزشکی در مأموریت آپولو ۱۱ بود. با این حال، همگان با این پدیده موافق نبودند. جرج لو، مدیر پروازهای سرنشین دار ناسا در سال ۱۹۶۲ به کنگره گفته بود که کار کردن با زنان کار او را با تأخیر مواجه می کند و با این کار به مبارزه علیه زنان پرداخته بود. در عین حال و در همان سال، جان اف. کندی حکم ریاست جمهوری در مورد وضعیت زنان را به منظور تشویق برابری جنسیتی در محیط کار، امضا کرد. این موضوع متعاقباً باعث شد تا جیمز وب، یکی از مدیران ناسا بخشنامهٔ سیاستی سراسری را تدوین کند که در آن اعلام شده بود که ناسا برای تمامی افرادی که خواستار همکاری با این سازمان هستند، فرصت هایی برابر ارائه می دهد. [ ۱] با این وجود، در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ تا ۶۷ هیچ زنی برای پیوستن به گروه فضانوردان انتخاب نشد. [ ۱]