زنان در اتیوپی

مطالعات گوناگونی در مورد زنان در اتیوپی انجام شده است. از لحاظ تاریخی، زنان نخبه در اتیوپی به عنوان مدیران و جنگجویان قابل مشاهده بوده اند. ولی هرگز سودی برای بهبود حقوق زنان تبدیل نشد، اما به این معنا بود که زنان می توانند ارث ببرند و دارایی داشته باشند و به عنوان مشاور در امور مهم مشترک عمل کنند. در اواخر قرن ۱۹، ملکه منن، همسر امپراتور ایاسو چهارم، نقش تعیین کننده ای در اداره امپراتوری اتیوپی داشت. نایب السلطنه های ورکیت و مستایت به پسران خردسال خود مسئول استان های خود شناخته شده اند. آنها به دلیل نوع خاصی از تصرف زمین که از مستأجران بدون در نظر گرفتن جنسیت، به عنوان شبه نظامی برای اربابان خدمت می کردند، مدیون مالکیت زمین بودند. در سال ۱۸۹۶، ملکه تایتو بتول، همسر امپراتور منلیک دوم، فعالانه به دولت مشاوره داد و در دفاع از کشور در برابر تهاجم ایتالیا شرکت کرد. زنان برجسته و دیگر صاحبان زمین علیه تهاجم دوم در سال های ۱۹۳۵–۱۹۴۱ مبارزه کردند. با کمک مستشاران اروپایی، زنان در دوره بعدی حتی به عنوان مشاور از ارتش و سیاست دور ماندند و به کارهای خانوادگی و خانگی یعنی تربیت فرزندان و آشپزی محدود می شدند. با افزایش پیوسته نمایندگی زنان در آموزش، آنها شروع به انجام وظایف پرستاری، تدریس و سایر نقش های حمایتی کرده اند. در طول دوره ۲۰۱۸–۲۰۱۹، مشارکت تدریجی آنها در سیاست دولتی سرعت رو به افزایشی داشته است. [ ۳] [ ۴]
مانند سایر جوامع سنتی، در اتیوپی نیز ارزش زن بر حسب نقش او به عنوان مادر و همسر سنجیده می شود. بیش از ۸۵ درصد از زنان اتیوپیایی در مناطق روستایی زندگی می کنند، جایی که خانواده ها عمدتاً به کشاورزی معیشتی مشغول هستند. در روستاها، زنان در اقتصاد روستایی ادغام می شوند، اقتصاد روستایی که اغلب همراه با کار فشرده است و عوارض جسمی سنگینی بر همه، از جمله کودکان وارد می کند. انقلاب اتیوپی تأثیر چندانی بر زندگی زنان روستایی نداشت. اصلاحات ارضی وضعیت اجتماعی - اقتصادی آنها را که در ارزش ها و باورهای سنتی ریشه دار ریشه دار بود تغییر نداد. بهبود شرایط اقتصادی استاندارد زندگی زنان را بهبود می بخشد، اما تغییر پایدار مستلزم تغییر نگرش مقامات دولتی و مردان در مورد نقش زنان است. [ ۵]
در مناطق شهری، زنان دسترسی بیشتری به آموزش، مراقبت های بهداشتی و اشتغال در خارج از خانه دارند. در سال ۱۹۷۶، حدود ۴۰ درصد از زنان شاغل در مناطق شهری در بخش خدمات، عمدتاً در هتل ها، رستوران ها و بارها کار می کردند. اشتغال در تولید و حوزه های مرتبط ( مانند منسوجات و فرآوری مواد غذایی ) ۲۵ درصد از نیروی کار زنان را تشکیل می دهد و پس از آن فروش، حدود ۱۱ درصد را تشکیل می دهد. این نظرسنجی همچنین نشان داد که کارگران زن کارخانه در آدیس آبابا حدود یک چهارم دستمزدی را که مردان برای همان نوع کار دریافت می کنند می گیرند. این تفاوت ها علیرغم اعلامیه ای در سال ۱۹۷۵ وجود داشت که حقوق برابر برای کار برابر برای مردان و زنان را تصریح می کرد. [ ۶]