زاویه نشینی

/zAviyeneSini/

لغت نامه دهخدا

زاویه نشینی. [ ی َ / ی ِ ن ِ ] ( حامص مرکب ) عزلت اختیار کردن. گوشه نشینی. از مردم دوری گزیدن. انزواء. تزوی. و رجوع به زاویه گرفتن شود.

فرهنگ فارسی

گوشه گیری انزوا .

پیشنهاد کاربران

بپرس