زاتان

این واژه در اصل و ریشه یعنی قبل از اینکه توسط ادیبان، شاعران، حکیمان و عارفان قوم یهود تحت عنوان انبیاء آنرا اقتباس نمایند و معنای آنرا تخریب و به آن معنای شیطان ببخشند، بطور کامل فارسی بوده و توسط خردمندان گمنام ایرانی و آفرینندگان واژه های دهّر، جهود، جوده و دریافت کنندگان پیام آسمانی هفت سین به معنای هفت سامان یا نظام کل گیتیائی، کیهانی و یا جهانی در قالب هفت عالم یا دنیا به شکل آسمان و زمین و هرآنچه که بین آنهاست، به شکل زاتان تلفظ و بیان میشده .
پیشوند زا ریشه در اسم مصدر زایش و مصدر یا فعل زائیدن و آفرینش و آفریده شدن داشته و پسوند تان از کلمه ی تا و حرف ن ساخته شده. تا در زبان فارسی ماقبل اوستائی و امروز دو معنا داشته و دارد؛ یکی فاصله ی زمانی و مکانی و دیگری نیم، نیمه و یا لنگه بار و حرف نون در ردیف حروف الفبای فارسی معادل عدد ۲۹ می باشد. تا ۲۹ یعنی دو نیمه ۲۹ ( نه ۲۹ تقسیم بر ۲ ) بلکه دو تا ۱ و دو تا ۹ ؛ یک ( ۱ و ۹ ) برای یک مرد و ( ۱ و ۹ ) برای یک زن و هر دو یک ( ۱ ) دنیوی و هر دو ۹ غیبی.
تفسیر:
از دیدگاه آن خردمندان گمنام ایرانی هر فرد انسانی چه مرد و چه زن در آفرینش ازلی یا اولیه به شکل خانواده ی ده عضوی مشتمل بر پنج مرد و پنج زن خودی یا بصورت پنج زوج مشتمل بر ده نیمزوج آسمانی و هرکدام در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، توانائی، دانائی، هنرمندی، هوشمندی و دانش کامل با کمیت و کیفیت بهشت برین و جملگی بطور مطلق همزمان و همسن و در یک سن معتدل ملکوتی یا آسمانی ( به احتمال قریب به یقین یا نزدیک به حقیقت در سن چهل سالگی ) آفریده شده و از عشق و زندگی جاودانه برخوردار گردیده است. در این دنیا فقط یکی از آن ۱۰ عضو خانوادگی در کالبد اتمی از مادر متولد شده و میشود و ۹ عضو دیگر در برزخ به سر میبرند و آنها هم به ترتیب و نوبه خاص و ویژه خویش در دنیا های دیگری از مادر متولد خواهند شد و یا به ظهور و پیدایش میرسند و مانند این عضو دنیوی عشق و زندگی های دنیوی خود را با غیر ( بیگانه از خود ) تجربه و سپری خواهند نمود.
نکته ی بسیار مهم در این زمینه اینست که موسا با سرودن داستان آدم و حوا و بیان ده فرمان بر روی آن چراغ حقیقی که توسط خردمندان فراباستانی ایرانی ( و بعضا هندو ) روشن گردیده، طوری سرپوش گذاشته که بعد از وی تاکنون انسان نتواند نور آنرا ببیند و ایسا و محمّد پس از موسا هرکدام به سهم خود ضخامت آن سرپوش تاریک را دوبرابر و سه برابر نموده اند.
تا که روزی در آینده های دور دست پرده بر افتد و سحر بازی و جادوگری اسطوره سازان و افسانه بافان و حماسه سرایان و آیه آوران شمنی و شامانی و حدیث سازان و روایت گران یه اصطلاح وحیانی جملگی بر ملا گردند و در پیشگاه والای انسان عام، خاص و کامل بدونشان رسوا شوند .
در این زمینه صبر خدای حقیقی و واقعی مطلق و بیکران است و هرگز بسان خدای کلمه ای با نام هائی از قبیل یهوه و الی و الله و اهورا مزدا و غیره و غیره دچار بیماری فلاکت بار بیقراری و بی صبری نمی شود و کاسه ی صبرش هیچگاه لبریز نمیگردد چونکه کاسه ی صبرش هم بیکران است.
آن ۱۰ انسان های آسمانی در طی این سفر بسیار طولانی و دایره وار دنیوی، مقطعی، نزولی و صعودی محتوای کیهان یا جهان بین دو بهشت برین متوالی، در طول هم و پشت سر همدیگر و بطور سلسله وار در ۱۰ دنیا زیر سقف ۱۰ آسمان و روی ۱۰ کره ی زمین به ظهور و پیدایش و کثرت نمی رسند بلکه در ۷ عالم یا دنیا زیر سقف ۷ آسمان و روی ۷ کره ی زمین. چرا؟!!
پاسخ حقیقی این پرسش را نه نوآه یا ( نوح ) و نه آبراهام یا ( ابراهیم ) و نه موسا یا ( موسی ) و نه ایسا یا ( عیسی ) و نه بودا یا ( بود ده آ ) و نه زرتشت یا ( سرده ست ) و نه محمّد دانسته بلکه انسانی که توانسته باشد و یا بتواند خود و خدای حقیقی و واقعی را شناخته باشد یا بشناسد، مانند آن خردمندان گمنام فراباستانی ( شاید فرا زمینی های حقیقی ) .
پیشوند زا شاید مخفف ز اول یا ز ازل و یا ز آفرینش هم بوده باشد: ز ازل هر زن و هر مرد ۱۰ تائی آفریده شده اند.
نتیجه ی کلی اینکه :
دو داستان مبدئی و بنیادی ادیان ابراهیمی یعنی یهودیت و مسیحیت و اسلام؛ یکی آفرینش شش روزه جهان و دیگری خلق بابا آدم و ننه حوای حضرات موسا یا ایسا و محمّد ملقب به ابو - و اُم البشر دو افسانه ی خیالی اوهامی بیش نبوده و نمی باشند، به این معنا که محتوای آن دو داستان از طرف خدای حقیقی و واقعی و به امر و خواست وی و از آسمان نازل نشده و در قالب وحی به گوش سر و دل مبارک سرایندگان ( اول موسی و سپس محمّد ) ابلاغ نگردیده، طنین نیفکنده، نجوا و زمزمه نشده چه بطور مستقیم یا بدون واسطه و چه غیر مستقیم یا با واسطه.