ربانی

پروردگار، خالق مخلوقات یا آفریدگار کائنات، کلیه ی افراد انسانی را در آفرینش سرمدی، ازلی یا اولیه، یکبار برای همیشگی، بقاء، دائمیت، ابدیت و جاودانگی به شکل خانواده های ده عضوی مشتمل بر پنج شاه و پنج ملکه ی خودی و غیر بیگانه از هم و همه گی را بطور مطلق همزمان و همسن و در یک سن معتدل ملکوتی ( به احتمال قریب به یقین در سن چهل سالگی ) و هرکدام را در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، توانائی، دانائی، هنرمندی، هوشمندی و دانش کامل با کمیت و کیفیت بهشت برین آفریده و هرکدام را از عشق و زندگی جاودانه برخوردار گردانیده یا نموده است و آنهم از عشق و زندگی بی آغاز و بی پایان، لایزال و جاودانه ی خویش و آفرینش کلیه ی موجودات زنده و غیر زنده را از ابعاد فراوان و بیکران خویش و در بطن هستی یا وجود، ماهیت و ذات مطلق بینهایت خود و برای خود و نه از خمیرمایه ی ساختاری دیگری و نه در خارج یا بیرون از خود و نه برای کس دیگری.
در عوض؛ خدای کلمه ای دینی با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری، فقط در زبان و خط از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، به این معنا که از هیچ نوع موجودیت دیگری چه عینی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی، استدلالی و کشف و شهودات عرفانی انسان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود.
کلمه ی رب در سرزمین حجاز قبل از پیدایش کلمه ی الله یک نام بوده است برای پروردگار و به رب العالمین معروف بوده و از طریق بازی کردن با حروف و اعداد ساخته شده و در پشت پرده ی حروفی خود حامل رمز عددی یا کُد انسانی یعنی عدد ۱۰ بوده است.
امانت ربانی عارفان چیز دیگری نبوده و نمی باشد، غیر از ابعاد دهگانه ی نفسانی هرکدام از افراد انسانی مشتمل بر پنج من زنانه یا ملکهانه و پنج من مردانه یا شاهانه که از نفس یا من واحد، مطلق و بیکران خدای حقیقی و واقعی آفریده شده اند و نه از نفس یا موجود خیالی اوهامی تحت نام آدم ملقب به ابوالبشر. این معنا در پشت پرده ی ظاهر حروفی واژه های رمزی و معما آلود ی از قبیل ؛ دهّر ( ده هر ؛ ده ره ) ؛ جهود ( جو ده ) ، مائده ( ما آ ده ) ، ایده ( این ۱۰ ) ، ماده ( ما ۱۰ ) ، خویدوده ( خود تو ده تائی ) ، آژی ده اکه ( زندگانی های دهگانه آسمانی ) نهفته میباشد.
واژه ی آدم در اصل و ریشه با طنین آ ۱۰ م، بیان میگردیده و به این معنا بوده : من ده تائی آفریده شده ام و نه به معنای اولین مرد آفریده شده در باغچه ی فسقلی اِدِن موسائی ( Garten Eden با تلفظ گارتِن اِدِن به زبان آلمانی ) و جنّات العدن محمّدی.

را به منظور بزرگ جلوه داده این انتساب اضافه نمودند، همچنانکه وقتی بخواهند شخصی را به ریش نسبت دهند در فارسی می گویند: فلانی ریشو است و در عربی گفته می شد: فلانی ( لحیی ) است ، لیکن برای فهماندن اینکه ریش او زیاد است می گویند: فلانی لحیانی است و از این قبیل کلمات دیگر نیز هست ، پس معنای کلمه ( ربانی ) کسی است که اختصاص و ارتباطش با رب شدید و اشتغالش به عبادت او بسیار است. ( تفسیر المیزان )