رابن

لغت نامه دهخدا

رابن. [ ب ِ ] ( ع اِ ) جای ران است از مردم که نوعی از موزه باشد. ( منتهی الارب ).

جای ران است از مردم که نوعی از موزه باشد .

raa bon: در گویش گوغر به راه پشت بام یا راه پله گویند راه بام= راه بام