ذهن ماشین هرج و مرج

برای اینکه بتواند، ببیند به انرژی نیاز دارد و تا زمانی که ما زندگی و نیاز به نگاه کردن به اطراف خود را احساس کنیم، مغز باید کار کند. ذهن حتی حدود بیست دقیقه پس از مرگ نیز، مغز را زنده نگه می دارد، زیرا به روح خدا متصل است و بنابراین حتی بیست دقیقه پس از مرگ نیز، تمایل به دیدن و ابراز کردن را دارد. ذهن نیز برده زمان می باشد، هر چه بیشتر فکر کنیم، زمان کوتاهتر می گردد و هر چه بیشتر آرام گیریم، طولانی تر می شود و ما را همراهی می کند. ویژگی های شخصیتی ذهن همیشه می خواهند، ویژگی های موازی را بشناسد و آنها را با حافظه فیلم برداری و یا به منطق پیوند دهند. اگر معابد تأیید کنند، که همه چیز خوب است، او ادامه خواهد داد. قلب با ذهن کاری ندارد، بلکه مشاهده می کند، که ذهن، تا چه اندازه ای از نظر اخلاقی رشد کرده است. ذهن واقعاً نمی تواند اخلاق را اجرا کند، اما گاهی با قلب ارتباط برقرار می سازد و بعد مثلاً می گوید �آه�، من باید به حرف پدر و مادرم گوش دهم و این در شقیقه ها به عنوان قانون ذخیره می شوند و ذهن سپس از آن قانون بالاتر نمی رود. ذهن یک مرکز الکتریکی، به شکل ماشین همیشه متحرک می باشد، که خسته نمی گردد و در کل به راحتی از مغز استفاده می کند، زیرا او اصلا کار نمی کند. بنابراین ذهن یک مرکز درک است، که فقط برای ایجاد زنده ماندن روشن است و هرگز به صورت شخصی استفاده نمی شود و انرژی او از خارج از بدن می آید و با صوت ابدیت کار می کند. وقتی به نقطه ای می رسیم، که از ذهن می پرسیم، آیا چیزی از نظر اخلاقی خوب است و یا خیر، آنگاه موجوداتی بسیار توسعه یافته و جزو أحسن الخالقین نامیده می شویم، که ذهن را به کل بدن گره زده و در این معنا از آن بهره برداری بهتری و سلامتی بیشتری نیز بر خود به همراه می آورد و دیگران را خرد می آموزد. ذهن را نیز می توان، عادت داد و حرکت سریعتری را از او درخواست کرد، اما همه چیز می تواند، در عالم غیب درخواست شود و به همین شکل ذهن هر شخصی با کائنات و اجداد ایشان به برکت پدیدار جامه پیر و خرد می گردد. . .