دیکانستراکشن

سنتی سازه و تقارن، نظم و هماهنگی سنتی، به دنبال ایجاد ابهام، چندگانگی و خوانش های جدید از یک اثر است. اطلاعات کلیدی این مفهوم به صورت زیر خلاصه می شود:ریشه فلسفی: در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ توسط فیلسوف فرانسوی، ژاک دریدا، در حوزه فلسفه و ادبیات مطرح شد. ورود به معماری: از اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی توسط معماران برجسته ای چون پیتر آیزمن و فرانک گری به حوزه معماری و هنر وارد گشت. ویژگی های اصلی: استفاده از فرم های پیچیده، تقطیع ( تکه تکه کردن ) ، سطوح متلاشی شده و ایجاد حس ناپایداری و پویایی در بنا ایجاد می کند.