دومنیکو اینجنتیو

ایرانیان هربار که دولت های ملی شان توسط خارجی ها سقوط کرد، برای جلوگیری از سقوط ملت بودنشان، از زبان فارسی همیشه با قدرت بالایی استفاده کردند و اجازه سقوط خودآگاهی ملی شان را ندادند. شاید طلسم زبان فارسی همین خودآگاهی ملی ایرانیان است.
به همان اندازه که ایران مورد هجوم بیگانگان قرار گرفت، هند نیز مورد تاخت وتاز خارجی بود. با این حال، تا پیش از استعمار انگلستان، تنها زبانی که توانسته بود مردم هند را حول یک دولت ملی جمع کند زبان فارسی بود.
زبان امپراتوری عثمانی، تا پیش از تاسیس دولت ترکیه، فارسی بود و ترکان عثمانی در مکاتبات و سخنرانی ها و اشعارشان به زبان فارسی تکیه داشتند.
زبان فارسی را به هیچ وجه نمی شود به عنوان یک زبان قومی پذیرفت بلکه یک زبان تاریخی است که باعث ایجاد همبستگی در بسیاری از مردم متمدن آسیای میانه و خاورمیانه شد و میراث بزرگ فلسفی، ادبی و تاریخی به وجود آورد.
زبان های قومی در ایران خیلی شبیه به زبان های قومیتی در هند و اروپا نیستند و زبان هایی هستند که مردم میان خودشان برای برقراری ارتباطات درون قومی استفاده می کردند و هرگز منجر به شکل دهی به آثار بزرگ و مهم ادبی نشدند.
ایرانیان بیشتر به دنبال تولید آثاری به زبان ملی ایران بودند که می خواستند در سرتاسر ایران دیده شود و به اندرزنامه ها، سیاست نامه ها، دیوان های اشعار، متون فلسفی، کتب دینی و کتب علمی را به یک زبان ملی منتشر کردند … این اتفاق در میان اقوام مسیحی اروپایی و اقوام هندی، به علت نبود خودآگاهی ملی، نیفتاد … به همین جهت هنوز هم آثار ادبی کلاسیک زبان فارسی در پیشخوان های مهم ادبی دنیا جایگاه بسیار بالایی دارند.
زبان فارسی گنجینه ای از مضامین گران سنگ از اندیشه های ناب انسانی و اخلاقی ست که راه های انسانی زیستن، نه به مثابه یک زبان بلکه به فراخور یک آیین فربه و متنفذ و خوش آهنگ، بر جام جان مردمان بسیاری در پهنه مشرق چنان باده معرفت ریخته که شادابی اندیشه هایش، به رغم زخم های تاریخی، همچنان بر سازهای زبانی و معرفتی بسیاری زخمه می زند. زبانی که هم اندیشه ها را با خود حمل می کرد و هم وسیله خودآگاهی تاریخی ایرانیان بود و هم پشتوانه دین داری و زبان علم بود و میراثی برای پاسداری از ایران! هر آیینه که زبان فارسی دچار رخوتی از بیرون شد، همچون سروهای باغ های کویری اش، دوباره قامت افراشته است.

تحقیقات وی بر روی تاریخ ایران، ادبیات فارسی ( به ویژه متون کلاسیک و پیشااسلامی ) ، و همچنین ارتباطات فرهنگی منطقه ( مانند ایران و ایتالیا ) متمرکز است .
وی ویراستار کتاب “Forugh Farrokhzad: tutte le poesie” ( تمام اشعار فروغ فرخزاد ) بوده است .