واژه فارسی تاجیکی، سمرقندی ( ازبک ) : دَهَن کَلان - شخص با نفوذ، دارا، خودستا. مثال: این کس از دهن کلانهای ده ما هستند، وی آدم دهن کلان، هر کس را پسند نمیکند، بیهوده دهن کلانی نکن. در این تعبیر دهن یعنی دهان به معنی سخن است و آن شخصی که سخنش تأثیر و نفوذ دارد، دهن کلان است.
