دموزی
گویش مازنی
پیشنهاد کاربران
دُموزی ، دوموزی ( Dumuzi ) : ایزد شهید شونده در بین النهرین ( بابل و آشور باستان ) .
این ایزد حافظ رستنیها و نگهبان گله ها بود.
بنا به نظر معتقدان هرساله می مُرد و باز زنده می گشت . مرگ او مرگ جهان گیاهی و حیات مجدد او حیات مجدد همان جهان بود . سپس در پی عزاداریهایی که برای ایزد شهید شونده ، مظهر برکت ، مظهر زندگی و مرگ جهان نباتی ، انجام می یافت ( اشکهای ریخته شده نماد باران و نوعی جادوی باران آوری و آب بود ) . ایزد به شهادت رفته از نو زنده میشد و با همسر زیبای خویش که خود ایزد بانوی آب و عشق و جنگ بود زندگی از سر می گرفت تا سالی دیگر . هر ساله میان شاه در نقش این ایزد و کاهنه ی معبد بزرگ در نقش همسر ایزد ، در روز بازگشت دُموزی که در ایام نوروز بود ازدواجی مقدس در معبد انجام می شد.
... [مشاهده متن کامل]
دموزی سومری بعده ها تبدیل به تموز بابلی و پی از سالیان در نقش مردوک خدای بابلی ظاهر شد . و همسرش این نین /اینن نا ی سومری همان ایشتار بابلی شد و همسر مردوک گشت !
در دیگر ادیان آسیای غربی که درست همین باور مرگ ایزدِ گیاهی شهید شونده را داشتند ، در شهادتش عزاداری عمومی برپا می شد. سینه زنی ، زنجیر زنی ، زخم زدن به خویش و مویه و زاری ها رواج داشت .
در میان بومیان ایران نیز عزاداری های سیاوشی قبل از نوروز همین حالت ها را داشت . و مراسم ایزد شهید شونده به مراسم سوگ سیاوش منتهی شد
این ایزد حافظ رستنیها و نگهبان گله ها بود.
بنا به نظر معتقدان هرساله می مُرد و باز زنده می گشت . مرگ او مرگ جهان گیاهی و حیات مجدد او حیات مجدد همان جهان بود . سپس در پی عزاداریهایی که برای ایزد شهید شونده ، مظهر برکت ، مظهر زندگی و مرگ جهان نباتی ، انجام می یافت ( اشکهای ریخته شده نماد باران و نوعی جادوی باران آوری و آب بود ) . ایزد به شهادت رفته از نو زنده میشد و با همسر زیبای خویش که خود ایزد بانوی آب و عشق و جنگ بود زندگی از سر می گرفت تا سالی دیگر . هر ساله میان شاه در نقش این ایزد و کاهنه ی معبد بزرگ در نقش همسر ایزد ، در روز بازگشت دُموزی که در ایام نوروز بود ازدواجی مقدس در معبد انجام می شد.
... [مشاهده متن کامل]
دموزی سومری بعده ها تبدیل به تموز بابلی و پی از سالیان در نقش مردوک خدای بابلی ظاهر شد . و همسرش این نین /اینن نا ی سومری همان ایشتار بابلی شد و همسر مردوک گشت !
در دیگر ادیان آسیای غربی که درست همین باور مرگ ایزدِ گیاهی شهید شونده را داشتند ، در شهادتش عزاداری عمومی برپا می شد. سینه زنی ، زنجیر زنی ، زخم زدن به خویش و مویه و زاری ها رواج داشت .
در میان بومیان ایران نیز عزاداری های سیاوشی قبل از نوروز همین حالت ها را داشت . و مراسم ایزد شهید شونده به مراسم سوگ سیاوش منتهی شد