دعاها

با چشمان خود نمی بینیم. سپس بعد از پلک زدن و اثبات درون روح، آنها به تنه می رسند و بعد از آن، از طریق ریه ها وارد کلیه ها یعنی درب کمربند می نشینند. پس از آن معمولاً لرزش خفیفی را تجربه می کنیم و مغز شما شروع به فکر کردن می کند. در حالی که به آن فکر دچار هستیم و با چشم چپ و چشم حقیقت آنها را می بینیم و دعا را درک می کنیم و همچنان به پلک زدن روحی ادامه می دهیم، دعای وارد شده را با ورود از ریه ها و پردازش کلیه ها، به مسیرهای عصبی و قلب می رسانیم. سپس لرزش قطع می شود و اعصاب به سمت دست ها و انگشتان پاها می ریزنند و وقتی دست ها و پاها مطلع گشته اند، به سمت مقعد و نخاع می رود. حال باید بعد از فهمیدن، در درون خود دعا و یا عفو کنیم و ضد ماده را همراه با گازهای استنشاق شده، درون قلب پاک سازیم. این عملکرد از طریق ایمان و امید و پاکی ذهن انسان بوجود می آید، که پس از اخراج کربن مناکسید، درون معده آهن را بوجود می آورد و معمولا این احتیاج را با خودش می آورد، که سپس غذا بخوریم و یا بنوشیم. این بیشتر اوقات زمانی اتفاق می افتد، که دانش کسب شده باشد و به زیارت بدن و قلب رفته باشیم و سپس هزاران دانش را به مغز شما به عنوان پاداش می رساند. پادماده ای که از آن در می آید، همراه با گازهای تنه، بمبی از انرژی آهن را درون قلب و احتیاج و نان را پس از درک مطالب، همراه با گرسنگی درون معده بوجود می آورند. اکثراً این افراد برای مدت طولانی در نیروگاه بدن خود سالم می مانند، یعنی کسانی که شعور پردازش امور را دارند و خود را بالاتر از دیگران در جامعه هم نمی بینند…