دشنه نازک

1. �دشنه� ریشه در فارسی باستان و اوستایی دارد
برخلاف ادعای مذکور، �دشنه� از خانواده زبانی هندواروپایی و شاخه ایرانی است. ریشه آن به واژه پروتو - هندواروپایی *dek/ *dok به معنای �بریدن، پاره کردن� بازمی گردد. این ریشه در زبان اوستایی ( زبان کهن ایرانی ) به *دَس تبدیل شده و دقیقاً به معنای �چیز برنده� بوده است.
2. قدمت پیش از اسلام و هم خانواده های باستانی
�دشنه� در متون کهن فارسی میانه ( پهلوی ) به شکل �دَشْن/ دَشْنَگ� ثبت شده است. همچنین در زبان ارمنی کهن ( که وام واژه های زیادی از فارسی باستان دارد ) به صورت �داشْناک� ( դաշնակ ) وجود دارد. این قدمت نشان می دهد که واژه مذکور هزاران سال پیش در ایران رواج داشته است.
3. نادرستی ادعای �فاقد ریشه در فارسی�
ادعای �فاقد ریشه در فارسی� برخلاف تمام دانشنامه های ریشه شناسی معتبر است. نه تنها ریشه دارد، بلکه با واژه �خنجر� ( که معرب �خونگر� یا مشتق از ریشه کهن ایرانی است ) ارتباط معنایی نزدیک دارد، اما �دشنه� اصالتی مستقل و ایرانی دارد.
4. بررسی ادعای ترکی بودن
ادعای مشتق شدن از �دشمک� ترکی از نظر تاریخی غیرممکن است. زبان ترکی باستان در زمانی که واژه �دشنه� در متون ایرانی ثبت شده، در منطقه آناتولی و آسیای میانه در حال تکامل بود و هنوز وارد تعاملات زبانی گسترده با فارسی به عنوان زبان فرادست نشده بود. حتی در زبان های اروپایی، واژه Dagger ( انگلیسی ) و Degen ( آلمانی ) از طریق زبان های اروپایی کهن از همین ریشه هندواروپایی *dʰāg - u - گرفته شده اند، نه از ترکی.
جمع بندی:
�دشنه� یک واژه اصیل و کهن فارسی است که ریشه آن به زبان های باستانی ایران ( اوستایی و فارسی باستان ) می رسد و قرن ها پیش از آن که زبان ترکی در ایرانِ عصر اسلامی رایج شود، در متون وجود داشته است.