دریدن

درو از درودن میاید و درودن شکل دیگری از دریدن است و در شعرها بارها به کار رفته.
.
جهانا مپرور چو خواهی درود
چو می بدروی پروریدن چه سود ( وقتی درو میکنی یا میدری، پروراندن چه فایده ای دارد؟ ) ( فردوسی )
.
گیاهان کوهی فراوان درود ( درو کرد )
بیفگند ازو هر چه بیکار بود ( فردوسی )
.
واژه "درودگر" یا "دروگر" به معنی "نجار" از همین درودن یا درو گرفته شده
این درود را با درود به معنی سلام نباید اشتباه گرفت، آن درود از درست میاید و وقتی به کسی میگویند درود بر تر یعنی سلامتی و درستی از آن تو باشد و ریشه اش درست است به معنی سالم و سلامت.
این درود از دریدن میاید که تقریبا هم معنا با بریدن است.
. . .
عربی خودش بسیاری از واژگانش را از لاتین و یونانی و فارسی میانه و عبرانی و آسوری ستانده، ولی آنقدر آن را دستخوش تغییر میکنند که روشن نمی شود. ولی خود سخنوران عرب به این حقیقت آگاه هستند و در کتاب ها از آن یاد میکنند.
دریدن و درودن در اوستایی، فارسی باستان، و فارسی میانه و پهلوانی اشکانی آمده، هر ۴ زبان سنت نوشتاری بسیار کهن تری نسبت به ترکی باستان که نخستین نوشته اش برای ۱۳۰۰سال پیش است دارند، اگر قرار هم باشد کسی وام گرفته باشد عقل سلیم و خرد انسان میگوید ترکی از فارسی یا زبانی خویشاوند فارسی وام گرفته نه وارونش!