دروغ گفتن

راست همانند یک معیار عدالت باز می کند و سپس دروغ ها روی صورت ما نیز می نشینند و کام را مجذوب خود می کنند. احکام نادرست از تمام بدن می گذرد و سپس دهان را نیز تسخیر می نمایند. انسداد در بدن ایجاد می شود و در نتیجه حتی ممکن است به دلیل سوء تفاهم، به محیط نیز تشرج کند و خدایی نکرده، تصادفاتی رخ دهند. روح خداوند متعال روحانی ترین منبعی است، که در ما وجود دارد. سپس تمام رنج ما ناشی از تفکر اشتباه و یا دروغ خود ما می باشد و در بدترین حالت ممکن می تواند، به ما و اعضای خانواده ما نیز آسیب برساند. همه ما یک چشم روحانی داریم، که به روح خداوند عز و جل متصل می باشد و این نور حقیقت از قلب ما است، که قانون و امید را با هم پایدار می سازد و در قفسه سینه آشکارتر می نماید، تا که اجازه دهد راه هوایی از نادرست بسته گردد. دنیای ما فقط شامل چیزهای مادی یا اندازه گیری شده نیست. ما همچنین یک دنیای نامرئی نیز داریم، که همه ی ما را در کنار هم نگه می دارد و مثلاً وقتی دروغ می گوییم، ما را با نگرانی ها و استرس های روزمره سنگین تر می نماید و دگر روح را تسکین نمی دهد. آن وقت قلب دقیقاً می داند، که کدام اندام دروغ گفته است و آن اندام های درونی خود را مجازات می نماید، نه اینکه اعتراف کنیم که به دیگران دروغ گفته ایم، بلکه خودمان را احمق دانستیم و بلافاصله برای خودمان متاسفیم و در نتیجه بیشتر هم رنج خواهیم کشید. سپس همیشه بهتر است، که قبل از گفتن دروغ، اصلاً چیزی نگوییم و بله این تقصیر ما نیست که گاهی اوقات، زندگی چیزهای نه چندان خوبی را برای ما تجویز می کند و این زندگانی ما را به ذائقه و کام هرکسی به حالت خوب نمی رساند، اما از آنجایی که همیشه به آن افتخار کرده ایم، که مخلوق خداوند عز و جل هستیم و ایشان ما را اینگونه آفریده اند، لازم نیست که ان شاء الله به خودمان و یا دیگری دروغ بگوییم. . .