درمانده بودن

است. من درها و پنجره هایی را که خالق متعال سپس در این راه برای ما می گشایند، �وطن� می نامم. در این مرحله و دنیا و به دنبال در درون روح جایی می باشد، که خود را در نگرانی ها و مشکلات گم کرده ایم و فقط به دنبال راهی برای یافتن دوباره وطن خود هستیم. آنگاه به آسمان نگاه می کنیم و از خداوند عز و جل التماس داریم، که خود را دوباره بیابیم، زیرا ایشان تنها کسی هستند، که قادر به بازکردن آغوش والدین ما می باشند و حتی خانه ای را همانند خانه جنین و دوباره برای جوان بالغ گشته، فراهم می فرمایند، تا که او از نو شروع و رونویسی کند. وطن در عین حال جایگاهی است، والا و ما آگاهانه در مقابل جهان و در رحم مادر، کلام راستین خالق متعال را به کار برده ایم و به وضوح به روح یگانه و بر ایشان جهت داده ایم. امیدوارم که همه ما در زمان غربت، به نیکی جایگاه خود را در دنیای امروزی پیدا کرده و اگر فقط التماس کنیم، جایگاه وطن مقدس ما نیز همیشه بر ما عطا خواهد گشت. . .