دراییدن

سر و کارش به بدبختی گراید
نظامی
.
میبینید که شاعران این دو تکه، برای سخن گفتن از سختی و بدبختی و خرافات از دراییدن بهره می برند نه گفتن.
در تفکر دوگانه نگر ایرانی کهن، اغلب ما یک مصدر مثبت و یک مصدر منفی برای هر مفهوم داشتیم، برخی فراموش و برخی در اشعار و برخی در گفتار مردم به کار میروند.
.
نشستن و تمرگیدن
خفتن و کپیدن ( یا کپه گذاشتن )
حتی نوشیدن و آشامیدن ( هرگز نمیگیم "خون نوش" یا "زهرنوش"، از خون آشام و زهر آشام بهره می بریم. )
یا در اندام های تن
پا ( ایستادگی و دوام، پایستن! ) و لنگ ( لَنگیدن و تزلزل )
سر و کله ( سر سبز و سر سلامت، در برابر کله خراب و کله پوک! )
جالب اینجاست که این مفهوم در فارسی چنان روشن است که در لغت نامه های فارسی از جمله دهخدا، تمرگیدن و کپیدن را در پرانتز "کلمه اهریمنی" می نویسند!
.
این مصدر در کاربرد امروزی می تواند به معنی "بولشت گفتن" و چرت و پرت گفتن به کار رود.