در هنگام راه رفتن

و تمام وجود خود حس و لمس کنیم. در حال راه رفتن و با خداوند متعال مناجات داشتن، سپس ما را به آسایش درون روحی می رساند. فرشتگان لوح های نامرئی را در مقابل ما قرار می دهند، همانند صحف موسی ( ع ) ، صحف ابراهیم ( ع ) ، صحف مطهر رسول اکرم ( ص ) و یا حتی به اصطلاح لوح محفوظ حقیقت، که ترتیل پاداش را در آینده از پاسخ دادن به آنها ارائه می دهد. خداوند متعال محیط اطراف را بر ما باز می گشایند، زیرا در حال دعا گفتن هاله افزایش می یابد و دعا از والدین نیز وارد می گردد و آن را برای خود اسکن و ذخیره می کنیم و دید سپس از طریق ذهن و یا روح شما به بیرون باز می تابد. اگر مدام دعا کنیم، حتما استجاب الهی را در درون خود دریافت کرده ایم، یعنی دعا و سینه و ریه های شما را برای کارهای بزرگ تر باز می نماید، تا که از سایر افراد عادی متمایز شوید و دعا کردن، در هنگام راه رفتن، به این معناست که در عین حال هدفمندتر به امور نزدیک خواهیم گشت و در نتیجه وظایف را برای زمانی که حتی به آن فکر نمی کنیم، بهتر انجام خواهیم داد. دیگران همچنین به شما کمک خواهند کرد، تا از نظر ذهنی خیلی سریعتر به هدف خود برسید و معمولاً مشکل ها را حل کنید. به این ترتیب، که وقتی بی خبر روی گناهانی که انجام داده ایم، کار می کنیم، به دیگران نیز کمک خواهیم کرد، تا که آنها هم راه حقیقت را برای روح و چشمان خود دریافت کرده و بدون اینکه به چشمان شما نگاه کنند، صمیمانه به شما پاداش یک انرژی خوب را دهند. . .