خوانْدْمیر، غیاثُ الّدین (هرات ۸۸۰ـ دهلی ۹۴۲ق)
مورخ ایرانی. فرزند همام الدین محمد وزیر سلطان محمود میرزا، پادشاه ماوراءالنهر، بود. مادرش دختر میرخواند، نویسندۀ روضةالصفا، بود. به خدمت سلطان حسین بایقرا (۸۷۳ـ۹۰۶ق) درآمد. چندی مشاور حبیب الله ساوجی، وزیر دورمیش خان، حاکم صفوی هرات، بود و کتاب حبیب السیر را به نام او نوشت. در ۹۳۵ق در آگره به خدمت بابرشاه تیموری و پس از او به خدمت پسرش همایون شاه رسید و همایون نامه را به نام او نوشت. از آثار وی می توان به مآثرالملوک، دربارۀ سخنان خردمندانه پادشاه ایران در زینت آیین جهانداری؛ خلاصةالاخبار، چکیده ای از تاریخ عمومی ایران، دستور الوزراء، در زندگی و کارهای وزیران ایران؛ حبیب السیر فی اخبار افراد البشر، تاریخ عمومی ایران و جهان اشاره کرد. غیاث الدین پس از مرگ در دهلی در کنار آرامگاه نظام الدین اولیا به خاک سپرده شد.
مورخ ایرانی. فرزند همام الدین محمد وزیر سلطان محمود میرزا، پادشاه ماوراءالنهر، بود. مادرش دختر میرخواند، نویسندۀ روضةالصفا، بود. به خدمت سلطان حسین بایقرا (۸۷۳ـ۹۰۶ق) درآمد. چندی مشاور حبیب الله ساوجی، وزیر دورمیش خان، حاکم صفوی هرات، بود و کتاب حبیب السیر را به نام او نوشت. در ۹۳۵ق در آگره به خدمت بابرشاه تیموری و پس از او به خدمت پسرش همایون شاه رسید و همایون نامه را به نام او نوشت. از آثار وی می توان به مآثرالملوک، دربارۀ سخنان خردمندانه پادشاه ایران در زینت آیین جهانداری؛ خلاصةالاخبار، چکیده ای از تاریخ عمومی ایران، دستور الوزراء، در زندگی و کارهای وزیران ایران؛ حبیب السیر فی اخبار افراد البشر، تاریخ عمومی ایران و جهان اشاره کرد. غیاث الدین پس از مرگ در دهلی در کنار آرامگاه نظام الدین اولیا به خاک سپرده شد.