شاید مفید، ثمربخش و راهگشا باشد بدانیم که انسان ( بخش مهم زنده ی هستی یا وجود، ماهیت و ذات مطلق و بیکران خدای حقیقی و واقعی ) در طول تاریخ پیدایش خود روی کره زمین تاکنون و یا به بیانی دیگر از دوران مهد کودک تاریخ اندیشه یا فکر، خیال و تصور و تَوهُم تا به امروز نتوانسته است بین دو نوع خدای زیر فرق و تمیز قائل شود:
... [مشاهده متن کامل]
الف - خدای حقیقی و واقعی یعنی اول، وسط، آخر، درون و بیرون همه چیز و همه کس یا بطور عام تر یعنی ظاهر و باطن این واقعیت و طبیعت و یا بطور کلی و جامع تر یعنی محیط و محتوای هرکدام از گیتی ها، کیهان ها و یا جهان های متناهی، موازی، مساوی و بیشمار که هیچ موجود و هیچ چیز دیگری چه عینی و چه غیبی غیر از او، آن و این نه وجود دارد و نه میتواند وجود داشته باشد. موجود بودن این نوع خدا از طرف انسان هرگز به هیچ نوع اثباتی هیچگونه نیازی نداشته و ندارد و نخواهد داشت بلکه خود انسان همیشه نیازمند شناخت این نوع خدا بوده و هست و خواهد بود.
ب - خدای کلمه ای، واژه ای، مقوله ای یا مفهومی با الفاظ و نام های گوناگون در زبان ها و خط های گوناگون بشری که فقط در زبان، خط، فهم و عقل ناقص و محدود انسانی از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، به این معنا که از هیچ نوع موجودیت دیگری چه شهودی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی و استدلالی انسان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود.
از امروز به بعد و بسوی آینده میتوان ( مشروط بر اینکه خواست و علاقه مند بود ) خدای نوع اول را علمی و یا خدا از دیدگاه علمی نامید و خدای نوع دوم را اسطوره ای، افسانه ای، حماسی، ایلیاتی، طایفه ای، قبیله ای، قومی، ملی، ملتی، امتی، آئینی، دینی، مذهبی، فرقه ای، ایدئولوژیکی، نبوتی، امامتی، ولایتی، فقاهتی، آیتی، حدیثی، روایتی، تفسیری، کلامی، فلسفی، تصوفی، عرفانی و آتئیستی.
چرا آتئیستی؟!.
چونکه باخدائی دینی و بیخدائی آتئیستی فقط در پیشوند های معکوس 《با و بی》 مخالف، متناقض و متضاد همند، اما هر دو به یک سهم مساوی با هم دو واژه ی ترکیبی تهی یا خالی از معنا و محتوا بیش نبوده و نمی باشند.
نتیجه ی کاربردی مفید، ثمربخش و راهگشا در عمل:
هر فرد انسانی که از طریق محتوای کتب به اصطلاح آسمانی - وحیانی و مقدس به خدای کلمه ای دینی با الفاظ و نام های گوناگون باور، ایمان و امید داشته باشد و به آن عشق کلیمانه، فقیهانه، حکیمانه، سوفیانه و عارفانه بورزد، در کلیه ی لحظات حیات یا زندگی دنیوی خود در مورد چیستی، کیستی و کجائی بودن خود و خدای حقیقی و واقعی در ظلمت ژرف و جهل علاج ناپذیر بسر خواهد برد و هر چقدر مقام و منزلت دنیوی - دینی وی افزایش و ارتقا یابد، درست به همان میزان یا اندازه و درجه به عمق و علاج ناپذیری ظلمت اندیشی و جهل گرائی وی ژرف تر و علاج ناپذیر تر خواهد شد.
آیا انبیا و اولیا پیشین و خاتم آنان و پیروان آنان تاکنون میدانسته اند که سراها، قصرها یا کاخ های ملکوتی یا آسمانی هر کدام از افراد انسانی پنتاگونی شکل یعنی پنج ویلائی میباشند با سالون های مشترک پنج یا ده ضلعی شکل با پنج در مستقل و یک در مشترک خروجی و ورودی به فضای بیرونی و درونی بهشت برین؟؟!!.
پاسخ : خیر یا نه ، یعنی نمیدانسته و نمیدانند .
... [مشاهده متن کامل]
الف - خدای حقیقی و واقعی یعنی اول، وسط، آخر، درون و بیرون همه چیز و همه کس یا بطور عام تر یعنی ظاهر و باطن این واقعیت و طبیعت و یا بطور کلی و جامع تر یعنی محیط و محتوای هرکدام از گیتی ها، کیهان ها و یا جهان های متناهی، موازی، مساوی و بیشمار که هیچ موجود و هیچ چیز دیگری چه عینی و چه غیبی غیر از او، آن و این نه وجود دارد و نه میتواند وجود داشته باشد. موجود بودن این نوع خدا از طرف انسان هرگز به هیچ نوع اثباتی هیچگونه نیازی نداشته و ندارد و نخواهد داشت بلکه خود انسان همیشه نیازمند شناخت این نوع خدا بوده و هست و خواهد بود.
ب - خدای کلمه ای، واژه ای، مقوله ای یا مفهومی با الفاظ و نام های گوناگون در زبان ها و خط های گوناگون بشری که فقط در زبان، خط، فهم و عقل ناقص و محدود انسانی از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، به این معنا که از هیچ نوع موجودیت دیگری چه شهودی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی و استدلالی انسان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود.
از امروز به بعد و بسوی آینده میتوان ( مشروط بر اینکه خواست و علاقه مند بود ) خدای نوع اول را علمی و یا خدا از دیدگاه علمی نامید و خدای نوع دوم را اسطوره ای، افسانه ای، حماسی، ایلیاتی، طایفه ای، قبیله ای، قومی، ملی، ملتی، امتی، آئینی، دینی، مذهبی، فرقه ای، ایدئولوژیکی، نبوتی، امامتی، ولایتی، فقاهتی، آیتی، حدیثی، روایتی، تفسیری، کلامی، فلسفی، تصوفی، عرفانی و آتئیستی.
چرا آتئیستی؟!.
چونکه باخدائی دینی و بیخدائی آتئیستی فقط در پیشوند های معکوس 《با و بی》 مخالف، متناقض و متضاد همند، اما هر دو به یک سهم مساوی با هم دو واژه ی ترکیبی تهی یا خالی از معنا و محتوا بیش نبوده و نمی باشند.
نتیجه ی کاربردی مفید، ثمربخش و راهگشا در عمل:
هر فرد انسانی که از طریق محتوای کتب به اصطلاح آسمانی - وحیانی و مقدس به خدای کلمه ای دینی با الفاظ و نام های گوناگون باور، ایمان و امید داشته باشد و به آن عشق کلیمانه، فقیهانه، حکیمانه، سوفیانه و عارفانه بورزد، در کلیه ی لحظات حیات یا زندگی دنیوی خود در مورد چیستی، کیستی و کجائی بودن خود و خدای حقیقی و واقعی در ظلمت ژرف و جهل علاج ناپذیر بسر خواهد برد و هر چقدر مقام و منزلت دنیوی - دینی وی افزایش و ارتقا یابد، درست به همان میزان یا اندازه و درجه به عمق و علاج ناپذیری ظلمت اندیشی و جهل گرائی وی ژرف تر و علاج ناپذیر تر خواهد شد.
آیا انبیا و اولیا پیشین و خاتم آنان و پیروان آنان تاکنون میدانسته اند که سراها، قصرها یا کاخ های ملکوتی یا آسمانی هر کدام از افراد انسانی پنتاگونی شکل یعنی پنج ویلائی میباشند با سالون های مشترک پنج یا ده ضلعی شکل با پنج در مستقل و یک در مشترک خروجی و ورودی به فضای بیرونی و درونی بهشت برین؟؟!!.
پاسخ : خیر یا نه ، یعنی نمیدانسته و نمیدانند .
به نام خداوندمتعال
حق تعالی