حوافر
لغت نامه دهخدا
- ذوات الحوافر ؛ سم داران چون اسب و خر.
فرهنگ فارسی
جمع حافر . ۱ - ( اسم ) کاوش کنندگان حفر کنندگان . ۲ - ( اسم ) سمهای چارپایان .
فرهنگ معین
فرهنگ عمید
پیشنهاد کاربران
حوافر. [ ح َ ف ِ ] ( ع اِ ) ج ِ حافر. سم های ستوران. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) . سم های اسبان و این جمع حافر است که بمعنی سم اسب و خر باشد. ( غیاث از کشف و منتخب ) . رجوع به حافر و حافرة شود.
- ذوات الحوافر ؛ سم داران چون اسب و خر.
منبع. لغت نامه دهخدا
- ذوات الحوافر ؛ سم داران چون اسب و خر.
منبع. لغت نامه دهخدا
"و رایت هذا الحصان یتبختر و یفحص الارض بحوافره "
یومیات نائب فب الاریاف، توفیق الحکیم ص۱۱
یومیات نائب فب الاریاف، توفیق الحکیم ص۱۱