حمزه اصفهانی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] حمزه اصفهانی (ابهام زدایی). حمزه اصفهانی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ابوعبداللّه حمزة بن حسن اصفهانی، ادیب، لغوی و مورخ ایرانی سده چهارم• ملاحمزة بن اسدالله قائنی شریف علوی اصفهانی، عالم فاضل ادیب و واعظ ماهر در اصفهان• ملک حمزه غافل بن ملک جلال الدین سیستانی، شاعر و ادیب قرن یازدهم هجری• ابومحمد حمزة بن عباس حسینی علوی اصفهانی، از محدّثین و مشایخ صوفیه در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری در اصفهان• حمزة بن عبدالرحمان محتسب جرباذقانی اصفهانی، از محدّثین قرن چهارم هجری در اصفهان• حمزة بن محمدخان هرندی اصفهانی، از فضلاء قرن یازدهم هجری اصفهان• ابانصر حمزة بن یسع سعدی مدینی اصفهانی، از محدثین اصفهان• ملاحمزه گیلانی اصفهانی، از اجّله حکماء و از افاضل علماء قرن دوازهم هجری
...

پیشنهاد کاربران

ابوعبدالله حمزه بن حسن اصفهانی مشهور به حمزه اصفهانی در سال 272 خورشیدی در شهر اصفهان زاده شد .
بیشتر عمرش را در اصفهان گذراند و دست کم سه بار به بغداد سفر کرد .
در بغداد با دانشمندان مختلف دیدار کرد و در بصره و کوفه نیز از استادان علوم زبان و ادبیات همچون :عبدّان الجوالیقی، عبدالله بن قحطبه، محمود بن محمد واسطی، محمد بن جریر طبری، ابن ابی عامر، ابوبکر نحوی بغدادی وابوصَدَقه عامدی بهره گرفت.
...
[مشاهده متن کامل]

حمزه فقط از کتاب ها اطلاعات جمع نمی کرد. وی با دانشمندان یهودی و رومی و حتی افرادی که در آتشکده ها به انزوا می پرداختند، دیدار می کرد تا درباره ادیان، رسوم و فرهنگ های مختلف اطلاعات دست اول به دست آورد.
نوشته ها :
تاریخ سنی ملوک الارض و الانبیاء ( درباره تاریخ شاهان ایران، پیامبران و تقویم های تاریخی )
التنبیه علی حدوث التصحیف ( درباره واژه ها، زبان ها، تلفظ و اشتباهات نوشتاری )
تاریخ اصفهان
الخصائص و الموازنة بین العربیة و الفارسیة ( مقایسه میان عربی و فارسی )
الامثال علی أفعل ( مثل های عربی )
الامثال الصادرة عن بیوت الشعر ( اشعاری که منشأ ضرب المثل شده اند )
دیوان ابونواس
رساله درباره اشعار نوروز و مهرگان
وی در سال 340 خورشیدی درگذشت .
نوشته هایش درباره زبان ایرانیان :
فهلوی ← منسوب به فَهله؛ اصفهان، ری، همدان، ماه نهاوند و آذربایجان
دری ← زبان دربار و مدائن و نواحی شرقی
فارسی ← زبان مردم فارس و موبدان و دانشمندان
خوزی ← زبان خوزستان، به ویژه در کاربردهای خصوصی اشراف و پادشاهان
سریانی ← زبان مردم سواد عراق