حافه

لغت نامه دهخدا

( حافة ) حافة. [ ف َ ] ( ع اِ ) کنار چیزی. کناره رود. ج ، حافات. ( مهذب الاسماء ). || حاجت. || سختی. شدّت. || گاو خرمن کوبی که بر کناره باشد و نسبت به گاوان همراه خود زیاده تر گردش دارد. ( منتهی الارب ).
حافة. [ ف َ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ حائف ، بمعنی ستمگر. || ( اِخ ) نام موضعی است. ( منتهی الارب ).

فرهنگ فارسی

ستمگر

فرهنگ معین

(فِ ) [ ع . ] (ص . اِ. ) ۱ - فرزندزاده . ۲ - خدمتکار. ج . حفده .

پیشنهاد کاربران

لبه پرتگاه:
قد وقفت علی حافة الهوة
منفلوطی، صفوة المولفات الکاملة العبرات الفضیلة، ص٨٧