جلال الدین حسن

پیشنهاد کاربران

جلال الدین حسن یا جلال الدین نومسلمان ( زمان حیات ۶۱۸–۵۶۲ هجری قمری ) ششمین فرمانروای اسماعیلیه در قلعه الموت است. او پس از مرگ پدرش در سال ۶۰۷ به رهبری اسماعیلیه رسید. او از همان هنگام حیات پدر با باورهای او مخالف بود و با خلیفه بغداد مکاتباتی داشت و در آنها از بدعت پدر تبری می جست. جلال الدین حسن پس از وفات محمد بن حسن، پدر جلال الدین، و به محض آنکه به رهبری نزاریه رسید، عقیده و تعالیم قیامت را، که پدربزرگش در ۵۵۹ اعلام کرده بود، طرد و انکار کرد و اظهار مسلمانی نمود و پیروان خود را ملزم به احکام و شریعت نمود و در این باره به خلیفه بغداد و سلطان محمد خوارزمشاه نامه نوشت. درالخلافه بغداد نیز دربارهٔ جلال الدین ملاطفت های فراوان نمود و به همهٔ بلاد اسلام نامه نوشتند و فتوی دادند که جلال الدین و پیروانش مسلمانند. از این جهت او را جلال الدین نو مسلمان خواندند و پیروان او را که سابقاً ملحد می دانستند، نیز نو مسلمان نامیدند.
...
[مشاهده متن کامل]

به همین سبب میان پیروان حسن صباح و اهل سنت و شیعیان، که از آغاز، همواره نزاع و ستیز میان آنها حاکم بود، و کشتارهای فجیع از سوی هر دو طرف صورت می گرفت. در اوایل سده هفتم هجری / سیزدهم میلادی، میان آنها صلح و آشتی افتاد و پیروان اسماعیلیه از «ملحدی» بیرون آمدند. از آن پس حق حاکمیت او بر سرزمین های تحت قلمرو نزاریه برای نخستین بار، از سوی خلیفه عباسی به رسمیت شناخته شد و مورد لطف خاص خلیفه قرار گرفت حتی جلال الدین حسن در سال ۶۰۹ ق / ۱۲۱۲ م، مادر خود را به سفر حج فرستاد.
جلال الدین حسن با رابطهٔ دوستانه ای که با شهرهای اطراف الموت برقرار کرد وحشت و هراس دنیای خارج را از نام الموت که قلعهٔ مرگ و کمین گاه فساد تلقی می شد، فرو کاست. او از دربار خلافت اجازه خواست تا با امیران گیلان خویشاوندی کند. به دنبال این اجازه، جلال الدین چهار دختر از اهالی گیلان را به ازدواج خود درآورد. چون چنگیز خان مغول به ایران حمله کرد، جلال الدین حسن فرستاده ای نزد خان مغول فرستاد و فرمانبرداری فرقه خود را اعلام داشت. چنگیز خان نیز او را امان داد و بدین ترتیب قلعه الموت از حملهٔ نخست مغول ایمن ماند. جلال الدین نو مسلمان یازده سال و نیم حکومت کرد و در رمضان سال ۶۱۸ ق / اکتبر ۱۲۲۱ میلادی درگذشت. ظاهراً مرگ وی به خاطر زهری بود که خواهر و همسرانش به تحریک تندروان به وی خوراندند.

جلال الدین حسنجلال الدین حسن
منابع• https://fa.wikipedia.org/wiki/جلال‌الدین_حسن

بپرس