جشن نوروز

در زمان باستان، ایرانیان نوروز را زمان تعیین سرنوشت سال پیش رو می دانستند و معتقد بودند روح درگذشتگان آن ها در این روز به خانه بر می گردد. روز ششم فروردین روز نوروز بزرگ بود و در تقویم زرتشتیان باستان، خرداد روز نامیده می شد. زرتشتیان این روز را زمان تولد پیامبر خود می دانستند و گرامی می داشتند. خرداد روز در میان ایرانیان باستان به آناهیتا، الهه آب منسوب بود.
از مهم ترین آداب نوروز از گذشته های دور تا به امروز، بر پایی سفره های رنگین بود که در گذشته هفت شین نام داشت و به مرور زمان به هفت سین تبدیل شد. هفت سین سفره نوروز شامل سبزه، سمنو، سرکه، سیر، سماق، سنجد و سیب است؛ البته در منابع مختلف از سکه نیز به عنوان یکی از اجزای این سفره یاد می شود.
از دیگر آیین برگزاری نوروز می توان به کاشت دانه ها برای سبز شدن در آغاز سال نو، مراسم آب پاشی، آواز خواندن میرها، عیدی دادن و عیدی گرفتن و دید و بازدید از آشنایان، اشاره کرد. �میر� همان حاجی فیروز امروزی است که از چند روز مانده به سال نو در خیابان ها نوید بهار می دهد.