جشن عروج

روز بعد از عید پاک جشن گرفته می شود. امروزه مسیحیان کاتولیک رومی در انگلیس این روز را در یکشنبه ی بعد از عید پاک جشن می گیرند. اهمیت عروج مسیح دو جنبه دارد؛ اول پایان حضور زمینی مسیح زنده را نشان می دهد و دوم اینکه این روز به عنوان عروج روحی او و بازگشتش نزد خدا در نظر گرفته می شود. روز عروج متعلق به جشن های عید پاک است. شاید به این خاطر که در مقایسه با مفهوم زندگی تازه در عید پاک یا حضور خدا در روز پنطیکاست ( عید پنجاهه ) ، پیامد ملموسی در زندگی مسیحیان ندارد، محبوبیت این جشن رو به کاهش است. برخی از مسیحیان عروج مسیح را نه به عنوان یک رویداد اتفاق افتاده بلکه به عنوان یک تمثیل مذهبی باور دارند.

در این روز در کشورهای مختلف، آیین های گوناگونی برگزار می شود. این روز در برخی کشورها، از جمله اتریش، بلژیک، کلمبیا، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، هائیتی، ایسلند، لوکزامبورگ، لیختن اشتاین، نامیبیا، نروژ، سوئد، سوئیس و برخی کشورهای دیگر تعطیل رسمی است.
در ونیز آیین «ازدواج با دریا» به طور سنتی در روز عروج برگزار می شود. در پرتغال هرساله در این روز مردم دسته های کوچکی از ساقه گندم ( نماد نان ) ، شکوفه زیتون ( نماد نور و صلح ) ، شقایق ( نماد عشق و زندگی ) ، رزماری ( نماد سلامتی ) ، برگ مو ( نماد شراب و شادی ) ، گل جعفری ( نماد طلا و نقره ) و خشخاش را در بسته های کوچکی گذاشته و تا سال بعد آن را در گوشه ای از خانه نگه می دارند و باور دارند که به این ترتیب خوشبختی به آن ها رو خواهد کرد.
یوهان سباستین باخ آهنگ های گوناگونی را به مناسبت این روز و برای اجرا در کلیساها ساخته است. این آهنگ ها عبارتند از:
• چه کسی ایمان آورده و غسل داده خواهد شد - ۱۸ مه ۱۷۲۴
• دربارهٔ عروج مسیح تنها - ۱۰ مه ۱۷۲۵
• خدا هلهله کنان عروج می کند - ۲۰ مه ۱۷۲۶
• ستایش خدا در ملکوت خود ( قطعه با کلام ) - ۱۹ مه ۱۷۳۵