جاکن

/jAkan/

لغت نامه دهخدا

جاکن. [ک َ ] ( اِخ ) ده کوچکی است از دهستان انگهران بخش کهنوج شهرستان جیرفت. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 8 ).

فرهنگ فارسی

دهی در شهرستان جیرفت

واژه نامه بختیاریکا

( جاکَن ) نابود؛ جا کنده؛ رانده؛ جابجا

پیشنهاد کاربران

jaa kan: در گویش گوغر یعنی زورکایی از جا بلند شدن. البته گاهی همراه با شدن به کار می رود دراین صورت ( جاکن شدن ) فعل ناگذراست یه معنای برخاستن اجباری وگاه با همکرد کردن ( جاکن کردن ) که دراین صورت فعل گذرا محسوب شده به معنای کسی را به زور از جا بلند کردن.