در طول تاریخ ژاپن، رهبران مشهور اغلب در مقبره ها دفن شده اند. قدیمی ترین اتاق دفن شناخته شده بین سال های ۲۲۰ تا ۲۳۰ میلادی[۱۴] در ساکورای، استان نارا ساخته شده و مقبره هوکنویاما نامیده می شود. این مقبره ۸۰ متر طول دارد و اتاق ۷ متر طول و ۲٫۷ متر عرض دارد و شامل تابوتی به طول ۵ متر و عرض ۱ متر است. دقیقاً مشخص نیست چه کسی در آنجا دفن شده است، اما فرض بر این است که یک رهبر قدرتمند محلی باشد.
... [مشاهده متن کامل]
حدود سال ۳۰۰ میلادی، استفاده از تپه های تدفین برای رهبران مهم رواج بیشتری یافت. ژاپن تپه های تدفین منحصر به فرد خود را که به شکل سوراخ کلید بودند، توسعه داد که کوفون این کلمه برای تپه های تدفین با هر شکلی استفاده می شود ) نامیده می شوند و دوره ۲۵۰ تا ۵۳۸ میلادی دوره کوفون نامیده می شود. اگرچه ۵۰ سال پیش اعتقاد بر این بود که این تپه ها در ابتدا از طریق شبه جزیره کره تحت تأثیر تپه های تدفین در چین قرار گرفته اند، اما تپه های دوره یایویی عموماً به عنوان اسلاف آنها در نظر گرفته می شوند. اکنون اعتقاد بر این است که تپه های تدفین کره که در قرن های ۵ و ۶ ساخته شده اند، ممکن است تحت تأثیر کوفون ژاپن قرار گرفته باشند.
تپه های تدفین متعددی در محدوده جغرافیایی فرهنگ باستانی یاماتو وجود دارد که اکثر آنها دارای طرح های سوراخ کلید هستند و تا ۴۰۰ متر طول دارند. بزرگ ترین آنها مقبره امپراتور نینتوکو در ساکای نزدیک اوساکا است که ۴۸۶ متر طول و ۳۰۰۰۰۰ متر مربع مساحت دارد. آنها معمولاً توسط خندق احاطه شده اند، مگر اینکه روی تپه ها ساخته شده باشند. نیمه های گرد این تپه های تدفین حاوی اتاق های تدفین هستند. در قرن ششم، تپه های تدفین گرد و مربع مورد استفاده قرار گرفتند. اعتقاد بر این است که استفاده از تپه های تدفین به تدریج یا با معرفی بودیسم در ژاپن در قرن ششم میلادی یا با تأسیس پایتخت در نارا توسط ملکه گِمِئی در سال ۷۱۰ متوقف شده است. در عوض، مقبره های خانوادگی با گذرگاه هایی ساخته می شدند که امکان دفن اضافی بستگان را فراهم می کرد. به طور سنتی، جابجایی مردگان کاری ناپاک محسوب می شد و معمولاً توسط بوراکومین انجام می شد.
... [مشاهده متن کامل]
حدود سال ۳۰۰ میلادی، استفاده از تپه های تدفین برای رهبران مهم رواج بیشتری یافت. ژاپن تپه های تدفین منحصر به فرد خود را که به شکل سوراخ کلید بودند، توسعه داد که کوفون این کلمه برای تپه های تدفین با هر شکلی استفاده می شود ) نامیده می شوند و دوره ۲۵۰ تا ۵۳۸ میلادی دوره کوفون نامیده می شود. اگرچه ۵۰ سال پیش اعتقاد بر این بود که این تپه ها در ابتدا از طریق شبه جزیره کره تحت تأثیر تپه های تدفین در چین قرار گرفته اند، اما تپه های دوره یایویی عموماً به عنوان اسلاف آنها در نظر گرفته می شوند. اکنون اعتقاد بر این است که تپه های تدفین کره که در قرن های ۵ و ۶ ساخته شده اند، ممکن است تحت تأثیر کوفون ژاپن قرار گرفته باشند.
تپه های تدفین متعددی در محدوده جغرافیایی فرهنگ باستانی یاماتو وجود دارد که اکثر آنها دارای طرح های سوراخ کلید هستند و تا ۴۰۰ متر طول دارند. بزرگ ترین آنها مقبره امپراتور نینتوکو در ساکای نزدیک اوساکا است که ۴۸۶ متر طول و ۳۰۰۰۰۰ متر مربع مساحت دارد. آنها معمولاً توسط خندق احاطه شده اند، مگر اینکه روی تپه ها ساخته شده باشند. نیمه های گرد این تپه های تدفین حاوی اتاق های تدفین هستند. در قرن ششم، تپه های تدفین گرد و مربع مورد استفاده قرار گرفتند. اعتقاد بر این است که استفاده از تپه های تدفین به تدریج یا با معرفی بودیسم در ژاپن در قرن ششم میلادی یا با تأسیس پایتخت در نارا توسط ملکه گِمِئی در سال ۷۱۰ متوقف شده است. در عوض، مقبره های خانوادگی با گذرگاه هایی ساخته می شدند که امکان دفن اضافی بستگان را فراهم می کرد. به طور سنتی، جابجایی مردگان کاری ناپاک محسوب می شد و معمولاً توسط بوراکومین انجام می شد.