تهی دل

لغت نامه دهخدا

تهی دل. [ ت َ / ت ِ / ت ُ دِ ] ( ص مرکب ) که کینه ندارد. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).

که کینه ندارد

دل صاف و بی کینه
زلیخا بود ازین صورت تهی دل
کزو تا یوسف آمد یک دو منزل
✏ جامی