تفرقه انداز

/tafraqe~andAz/

لغت نامه دهخدا

تفرقه انداز. [ ت َ رِ ق َ / ق ِ اَ ] ( نف مرکب ) کسی که پراکندگی و جدایی و پریشانی و اختلاف ایجاد کند. دو بهم زن.نفاق افکن. رجوع به تفرقه و دیگر ترکیبهای آن شود.

فرهنگ فارسی

کسیکه پراکندگی و جدایی و پریشانی

مترادف ها

divisive (صفت)
تقسیم کننده، تفرقه انداز
schismatic (صفت)
تفرقه انداز، تفرقه جویانه
schismatical (صفت)
تفرقه انداز، تفرقه جویانه

پیشنهاد کاربران

قطعا تفرقه انداختن باعث میشه خیلی راحت تر روی مرد حکومت کرد
واون کسی که بسیجی امام زمانیه به چزت و مرت های فضای مجازی گوش نمیده
disruptive