تفاق

لغت نامه دهخدا

تفاق. [ ] ( اِ ) نوعی از هندبای بری است که بقله یهودیه نامند. ( تحفه حکیم مؤمن ). رجوع به تفاف شود.

نوعی از هند بای بری است که بقله یهود نامند

( عر ) ؛ اتفاق؛ حادثه؛ تصادف

tefaaq : در گویش گوغر یعنی اتفاق و پیشامد وحادثه . نمونه را گویند فلانی مرد تفاقه یعنی مرد پیشامدهای سخته ودرحوادث کمک حاله دیگرانه .