تسبغ

تسبغ. [ ت َ ب ِ / ب َ ] ( ع اِ ) دامن خود که بر زره نشیند. ( منتهی الارب ) . آنچه که خود بدان با زره متصل می شود و موجب پوشیدن گردن گردد. ( از المنجد ) . ج ، تَسابِغ. ( اقرب الموارد ) . و رجوع به تسبغة شود.
منبع. لغت نامه دهخدا