تبشیر

/tabSir/

مترادف تبشیر: بشارت، خبر خوش، مژده، بشارت دادن، خبرخوش آوردن، مژده دادن

معنی انگلیسی:
evangelism, giving good tidings

لغت نامه دهخدا

تبشیر. [ ت َ ] ( اِ ) گِل گازران. || گچ. ( ناظم الاطباء ).

تبشیر. [ ت َ ] ( ع اِ ) ج ، تباشیر. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تباشیر شود.

تبشیر. [ ت َ ] ( ع مص ) خبری دادن که در آن شادمانی بود. ( تعریفات جرجانی ). مژدگان دادن. ( تاج المصادر بیهقی ). مژدگانی دادن. ( زوزنی ). مژده دادن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( فرهنگ نظام ) ( ناظم الاطباء ).

فرهنگ فارسی

بشارت دادن، مژده دادن
۱- ( مصدر ) مژده دادن مژده آوردن . ۲- ( اسم ) بشارت مژده . جمع : تبشیرات .
گل گازران یا گچ

فرهنگ معین

(تَ ) [ ع . ] (مص م . ) بشارت دادن ، مژده آوردن .

فرهنگ عمید

بشارت دادن، مژده دادن.

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] تبشیر، تبلیغ و ترویج انجیل و مسیحیت را می گویند.
تبشیر در لغت به معنای «بشارت دادن» و «مژده آوردن» است و خود واژه انجیل نیز به معنای بشارت و نوید است.
معنای اصطلاحی تبشیر
اصطلاح تبشیر در قرون اخیر از نظر مفهوم و مصداق توسعه یافته و به هر نوع خدمت یا مأموریت ( میسیون ) برای اعتلای «کلمه مسیح» در داخل یا خارج از جوامع مسیحی، اطلاق می شود.
انواع تبشیر
بر این اساس، تبشیر بر دو نوع است:درون دینی، یعنی تبشیر در بین مسیحیان مستقر در جهان اسلام ،مانند ارمنی ها و آسوری ها و نسطوری ها ،که شامل خدمت های تبشیری و بویژه مبارزه با بدعت است؛ برون دینی، یعنی تبشیر در میان غیرمسیحیان از جمله مسلمانان چه در سرزمین های اسلامی باشند چه در سرزمین های غیراسلامی.
علت تاثیر کمتر تبشیر بر پیروان اسلام
...

دانشنامه آزاد فارسی

تَبْشیر (mission)
کوششی سازمان یافته برای گسترش مسیحیت که در طول تاریخ راسخ ترین دین تبلیغ گر بوده است. دین بودا نیز چه در گذشته و چه در حال کار تبلیغی داشته است. در جهان سوم از فعالیت های تبشیری به سبب آثار مخرب آن در اقوام بومی و نظام های سنتی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بسیار انتقاد شده است. از جنبۀ توسعه، گذار از ادیان قبیله ای به ادیان جهانی را می توان مرهون فعالیت تبشیری دانست. مثال آن مهرپرستی است که حتی پیش از ظهور مسیحیت در خاور نزدیک باستان پدید آمد. در قرن ۲۰ فرقه هایی مانند مورمون ها و شاهدان یَهُوَه به طور مرتب و حساب شده به تبلیغ پرداختند و اسلام علاقه مندان آماده ای در جنبش سیاه پوستان مسلمان امریکا پیدا کرد و در اروپا دومین دین بزرگ شد. مسیحیان تکلیف خود می دانند که همۀ مردمان را در دین خود شریک کنند و به دیگران یاری دهند تا با درک مسیح از گناه و مرگ رهایی یابند. در انجیل متّی (۲۸: ۱۹ـ۲۰) عیسی به حواریانش فرمان می دهد که همۀ امت ها را به دین او در آورند و تعمید دهند. جمعی معتقدند که این مهم باید از طریق کلیسا و مثلاً با ایجاد اجتماعات مسیحی، در نقاطی که چنین اجتماعاتی وجود ندارد، انجام گیرد. گروهی امیدوارند که صرف شیوۀ زندگی شان، غیرمسیحیان را مجذوب مسیحیت کند. با این همه امروزه بسیاری از مسیحیان به تکثر دینی معتقدند و ادیان گوناگون را راه های مختلف رسیدن به هدف واحد رستگاری می دانند. البته اینان بر این باورند که درک سایر ادیان از خدا ناقص است و تأکیدشان بر اشتراک آرا و وحدت اهداف است.

پیشنهاد کاربران

tabSir از راست به چپ بصورت Sirtab به معنای سیر شده از تب و تاب. تبشیر یا این شیر مبتلا به تب داغ و خفته در بیشه و مملو از شور و شوق و در تب و تاب شرکت در عشق و زندگی روئیائی - برزخی نیمزوج ملکوتی یا آسمانی و جاودانه خاص و ویژه ی خویش با جنسیت معکوس در بخش وسیع متافیزیکی در پشت پرده ی ضخیم و نفوذ ناپذیر همین دنیای فیزیکی در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی با کمیت و کیفیت بهشت برین، گویا و خموش چنین نعره بر میاورد ( البته با کسب رخصت یا اجازه ) :
...
[مشاهده متن کامل]

انسان در طول تاریخ پیدایش خود روی کره ی زمین و یا به عبارتی دیگر از دوران مهد کودک تاریخ اندیشه یا فکر و خیال و تصور و توَهُم تا به امروز نتوانسته است بین دو نوع خدای زیر فرق و تمیز قائل شود:
الف - پرورگار، خالق مخلوقات، آفریدگار کائنات و یا خدای حقیقی و واقعی یعنی اول، وسط ، آخر، درون و بیرون همه چیز و همه کس یا بطور عام تر یعنی ظاهر و باطن این واقعیت و طبیعت و یا بطور کلی یعنی محیط و محتوای هرکدام از گیتی ها یا کیهان ها و یا جهان های متناهی، مساوی، موازی و بیشمار که هیچ موجود و هیچ چیز دیگری چه غیبی و چه عینی غیر از او، آن و این نه وجود دارد و نه میتواند وجود داشته باشد.
ب - خدای کلمه ای با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری که فقط در زبان و خط و فهم و عقل ناقص و محدود انسانی از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، یعنی از هیچگونه موجودیت دیگری چه عینی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی و استدلالی انسان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود.
از قبیل هو، اهو، اهورا، اهورامزدا، یاهو، یهوه، اله، الی، اِل، بل، بعال، . . . . . خُوا، خدا، ، حق تعالی، رب، الله و. . . . .
تبلیغات و ترویجات آئین ها و ادیان قدیمی منجمله آئین آتئیسم و مذهب کمونیسم هیچکدام با هدف شناخت حقیقت، انسان، طبیعت و خدای حقیقی و واقعی و با هدف دفاع از کرامت و شرافت انسانی، حقیقت و حق و حقوق انسانی صورت نگرفته و نمی گیرند و نخواهند گرفت بلکه با هدف بقاء و زنده ماندن نام و نشان و اثر بنیانگذار آئین و دین و مخترع یوغ سنگین یا سبک شریعت و نام پروردگار به زبان پدری و مادری وی در ذهن و زبان و خط و خاطره ی انسان بخصوص پیروان و به ویژه در حافظه ی تاریخ.
بشارت نیک، مژده ی شاد و یا خبر خوش و خیر ملکوتی یا آسمانی از عالم غیب به عالم شهود وعده و وعید های بهشت و جهنم نبوده و نمی باشد بلکه ابعاد دهگانه ی نفسانی هرکدام از افراد انسانی مشتمل بر پنج منِ مردانه و پنج منِ زنانه و پیام آسمانی هفت سین خود ما ایرانیان یعنی هفت سامان یا نظام کل گیتیائی، کیهانی و یا جهانی در قالب هفت عالم یا دنیا به شکل آسمان ها و زمین های هفتگانه و هرآنچه که بین آنهاست.
هیچ بشارتی، شاد تر، نیکو تر و حقیقی تر از این دو خبر قدیمی و خبر جدید گردش دایره وار وقوع مهبانگ های هفتگانه بر اثر نوسانات خودکار و متوالی انبساط و انقباض در چهارچوب طرح مطلق آفرینش و بر اساس قوانین جاودانه و آئین نامه های اجرایی ثابت و پایدار و تغییر ناپذیر آن در طی این سفر بسیار طولانی و دایره وار دنیوی، مقطعی، نزولی و صعودی محتوای کیهان یا جهان بین دو بهشت برین متوالی و چند خبر دلپذیر دیگر که اشاره به آنها سخن را به درازا می کشاند، در طول تاریخ پیدایش انسان روی کره ی زمین تاکنون در قالب وحی به گوش سر و دل هیچ انسانی ابلاغ نگردیده، طنین نیفکنده ، نجوا و زمزمه نشده.

تبشیر: در اکثر آیات کلام وحی، به معنی شادی واقعی و با پشتوانه، در زندگی دنیا و سعادت اخروی آمده است، خداوند قرآن را بشارتی بر متقین معرفی می کند: فَإِنَّما یَسَّرْناهُ بِلِسانِکَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِینَ،
...
[مشاهده متن کامل]
یا در مژده یحیی به زکریا تبشیر ذکر نموده است. یا زَکَرِیَّا إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ اسْمُهُ یَحْیی . حق تعالی به اولیای خود بشارت سعادت دنیا و آخرت را مژده می دهد. لَهُمُ الْبُشْری فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ

مژده دهی