تازیان و دوان همی آمد
همچو اندر فسیله ابر بهار .
رودکی.
روز جستن تازیان همچون نوندروز دن چون شصت ساله سودمند .
رودکی.
تکاپوی مردم بسود و زیان به تاب و به دو هرسوئی تازیان.
ابوشکور.
به پیش افکند تازیان اسب خویش بخاک افکند هرکه آیدْش پیش.
دقیقی.
بیامد هم آنگه خجسته سروش بخوشّی یکی راز گفتش بگوش
که این بسته را تا دماوند کوه
همی بر چنین تازیان بی گروه.
فردوسی.
بشد تازیان تا بدان جایگاه کجا بیژن گیو گم کرده راه.
فردوسی.
به یاری بیامد برش تازیان خروشان و جوشان و نعره زنان.
فردوسی.
بشد تازیان تا سر پل دمان به زه برنهاده دو زاغ کمان.
فردوسی.
زن مرد گوهرفروش آن زمان بیامد بنزدیک او تازیان.
فردوسی.
چو بگذاشت خواهی همی مرز و بوم از ایدر برو تازیان تا به روم.
فردوسی.
وزان سو که بگریخت افراسیاب همی تازیان تا بدان روی آب.
فردوسی.
لب از چاره خویش در خندخندچنین تازیان تا بکوه سپند.
فردوسی.
بیاید همی تازیان مادرم نخواهد کزین بوم و بر بگذرم.
فردوسی.
بدو گفت خیره منه سر بخواب برو تازیان نزد افراسیاب.
فردوسی.
ز کوه اندر آوردمش تازیان خروشان و نوحه کنان چون زنان.
فردوسی.
بشد تازیان با تنی چند شاه همی بود لشکر به نخجیرگاه.
فردوسی.
از ایدر برو تازیان تا به بلخ که از بلخ شد روز ما تار و تلخ.
فردوسی.
بشد تازیان تا بشهری رسیدکه آن را میان و کرانه ندید.
فردوسی.
شود تازیان تا بمرز ختن نداند که ترکان شوند انجمن.
فردوسی.
بدو گفت رستم که ای نامداربرو تازیان تا لب رودبار.
فردوسی.
بیشتر بخوانید ...
