او این داستان را بر اساس مطالعاتش در پاریس در مورد تکنیک های موپاسان، ژید، فرانس و استندال نوشت. تمرکز الشایب بر شرایط اجتماعی بود، داستان هایش از نقطه خاصی شروع میشد و سپس بتدریج بسمت لحظه ی بحرانی پیش میرفت و ایده اصلی را آشکار و روشن میکرد.
این اثر، داستانی کوتاه از فواد الشایب است که سال 1944 در سوریه منتشر شد که متاثر از تکنیکهای داستانی اروپایان بود.