تاب آوری اجتماعی به معنای توانایی شبکه های انسانی برای همکاری با یکدیگر در برابر مشکلات و فشارها است. این مفهوم به فرایندی پویا اشاره دارد که در آن سه بخش انسان، سازمان و محیط در کنار هم قرار می گیرند تا جامعه بتواند رشد خود را ادامه دهد. تاب آوری به ظرفیت یک جامعه برای پیش بینی بحران، ایستادگی در برابر آن و بهبود دوباره پس از آسیب با حفظ کارکردهای اصلی، گفته می شود. این ویژگی همواره در سه مرحله نقش دارد: پیشگیری از بحران، کمک در هنگام بحران، و بازسازی بعد از آن. هرچه آسیب پذیری اجتماعی بیشتر باشد، تاب آوری کمتر است.
... [مشاهده متن کامل]
در شرایط بحران های اقتصادی، تاب آوری اجتماعی به یک سرمایهٔ راهبردی تبدیل می شود که بر چهارپایه استوار است: شفافیت در ساختارها و مدیریت درست اطلاعات برای جلوگیری از شایعه و اضطراب؛ برقراری عدالت معیشتی از طریق حمایت از قشرهای آسیب پذیر و تأمین کالاهای اساسی؛ ایجاد وفاق اجتماعی و پرهیز از دوقطبی سازی؛ و ارتقای کارآمدی نهادها و بهبود خدمات عمومی. این چهار رکن به کل سیستم کمک می کند تا در برابر تکان های بیرونی، خود را سازگار نگه دارد.
تفاوت تاب آوری اجتماعی با روان شناختی در این است که تاب آوری روان شناختی روی رفتار فرد تمرکز دارد، در حالی که تاب آوری اجتماعی بر منابع مشترک و روابط میان گروه ها تأکید می کند.
... [مشاهده متن کامل]
در شرایط بحران های اقتصادی، تاب آوری اجتماعی به یک سرمایهٔ راهبردی تبدیل می شود که بر چهارپایه استوار است: شفافیت در ساختارها و مدیریت درست اطلاعات برای جلوگیری از شایعه و اضطراب؛ برقراری عدالت معیشتی از طریق حمایت از قشرهای آسیب پذیر و تأمین کالاهای اساسی؛ ایجاد وفاق اجتماعی و پرهیز از دوقطبی سازی؛ و ارتقای کارآمدی نهادها و بهبود خدمات عمومی. این چهار رکن به کل سیستم کمک می کند تا در برابر تکان های بیرونی، خود را سازگار نگه دارد.
تفاوت تاب آوری اجتماعی با روان شناختی در این است که تاب آوری روان شناختی روی رفتار فرد تمرکز دارد، در حالی که تاب آوری اجتماعی بر منابع مشترک و روابط میان گروه ها تأکید می کند.