بی بی خانم استرابادی

محمدباقر با ملاباجی آشنا شد و از شاه اجازهٔ ازدواج با او را گرفت و با هم ازدواج کردند و به روستای نوکنده از روستاهای بندرگز از توابع استرآباد رفتند. بی بی و برادرش حسین علی در نوکنده به دنیا آمدند، اما مادرشان خدیجه علاقه ای به تداوم ازدواجش نداشت زیرا باقرخان شیرکش پنج زن دیگر هم داشت. خدیجه پس از مدتی موفق می شود خانهٔ همسر را با دو فرزندش به بهانه زیارت کربلا ترک کند اما از کربلا به تهران می آید و مجدداً به دربار می رود و به شغل ملاباجی دربار مشغول می شود. دو سال بعد محمدباقرخان در اختلافات قومی کشته می شود و خدیجه دیگر هرگز به مازندران بازنمی گردد. بی بی خانم توانست نزد مادرش آموزش ببیند و درس بخواند و از این امتیاز برخوردار بود که هم بتواند دنیای درون حرمسرا را مشاهده کند و هم دنیای بیرون را تجربه نماید.
بی بی در دربار درس خواند و بزرگ شد تا آن که با افسر جوانی از اهالی قفقاز که به تهران مهاجرت کرده بود، به نام موسی خان وزیراف آشنا شد. این دو به هم علاقه مند شدند و چون خدیجه باجی با وصلت شان مخالف بود بی بی از خانه می گریزد و در ۲۲سالگی با موسی خان وزیری ازدواج می کند. برخی از تاریخ نویسان می گویند بی بی خانم استرآبادی زود ازدواج کرد و با همه عشق و علاقه ای که به همسرش داشت، زندگی مشترکشان کوتاه بود و همسرش با دختر خدمتکاری ازدواج کرد. بی بی خانم بر اثر بی توجهی های شوهر و رفتارهای ناشایست هوو به ناچار خانه را ترک گفت ولی چندی بعد دوباره به خانه بازگشت و با شوهر از در آشتی درآمد، اما تجربه تلخ هووداری در خاطرش تا پایان عمر باقی ماند تا آنجا که در کتاب خود معایب الرجال به ذکر آن می پردازد.
بی بی خانم استرآبادی در روزنامه های حبل المتین، تمدن و نشریه مجلس مقاله می نوشت. بیشتر مقالات او در دفاع از آموزش دختران است. او اولین دبستان دخترانه را بنیان گذاشت. بیشتر شهرت بی بی خانم استرآبادی به خاطر کتاب معایب الرجال است که به طنز و در پاسخ به تادیب النسوان نوشته است. برخی او را نخستین زن طنزنویس ایران می دانند.