بوی گیر

بوی گیر: که از بو کسی را شناسد، کنایت از �فرشتگان� که به سر وقت گناهکاران روند.
گوشت های بندگان حق خوری/ غیبت ایشان کنی کیفر بَری
هان که بویای دهانتان خالق است/کی بَرد جان غیر آن کو صادق است
وای آن افسوسیی کِش بوی گیر/ باشد اندر گور مُنکَر یا نکیر
شرح مثنوی ( شهیدی ) ، ج 4، ص: 24