بوسه های دزدکی

تروفو بعد از �۴۰۰ ضربه�، داستان آنتوان دوینل را با فیلم کوتاه �آنتوان و کولت� که بخشی از پروژه ی �عشق در بیست سالگی� ادامه داد. اما فیلم بلند بعدی این مجموعه تقریباً یک ده پس از �۴۰۰ ضربه� و در سال ۱۹۶۸ ساخته شد. تروفو با قرار دادن ژان پیر لو و شخصیت آنتوان دوینل در موقعیت یک جوان بیست و چند ساله که از ارتش اخراج شده و به دنبال کار، از این جا به آن جا می رود، موقعیت �بوسه های دزدکی� را می سازد. آنتوان از کارآگاهی تا فروش کفش را امتحان می کند و توی همه ی این کارها خراب کاری به بار می آورد. او همچنین درگیر رابطه اش با معشوقه اش است. و همه ی این ها در حالی ست که وارد یک رابطه ی ناخواسته با همسر رئیسش هم می شود. با دقت بر این فیلم متوجه می شویم که با ساختاری به صلابت �۴۰۰ ضربه� یا �آنتوان و کولت� روبرو نیستیم. فیلم از جهاتی ما را یاد کمدی های فارس می اندازد. تأثیرپذیری هایی از ارنست لوبیچ یا پرستون استرجیس در این فیلم می بینیم و می توانیم حدس بزنیم که فیلم �فرانسیس ها� که سال ها بعد توسط نوآ بامباک ساخته شد، تا چه اندازه از �بوسه های دزدکی� وام گرفته. ژان پیر لو که در این فیلم دیگر ۲۴ ساله شده و حالا یک بازیگر قابل و تأثیرگذار است، کمک بسیاری می کند تا ظرافت های این کمدی به خوبی اجرا شوند و مخاطب بتواند به اندازه ی خود تروفو با عمق شخصیت آنتوان آشنا شود. گرچه این اثر دنباله ی داستانی �۴۰۰ ضربه� است، اما ویژگی های مشترک بسیاری با �به پیانیست شلیک کن� هم دارد. رگه های نوآر در صحنه های کارآگاهی فیلم و تغییرات ناگهانی قابل یافتن هستند. تروفو داستان آنتوان را با فیلم های �کانون زناشویی� و �عشق در گریز� ادامه می دهد. هر دوی این فیلم ها بسیار دیدنی و قابل تأملند اما �بوسه های دزدکی� نقطه ی عطف حضور شخصیت آنتوان دوینل به عنوان شخصیت محوری پخته و پرداخته شده در این مجموعه است.