بریژیت باردو

در این بیانیه آمده است که باردو، بازیگر و خوانندهٔ شناخته شدهٔ جهانی، پس از کنار گذاشتن حرفهٔ سینمایی پرآوازه اش، زندگی و انرژی خود را وقف دفاع از حقوق حیوانات و فعالیت های این بنیاد کرد. زمان و مکان دقیق مرگ او اعلام نشده است.
باردو در سال ۱۹۵۶ با فیلم �…و خدا زن را آفرید� به شهرتی جهانی رسید و به یکی از نمادهای فرهنگی و جنسی دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بدل شد. او در حدود ۵۰ فیلم سینمایی نقش آفرینی کرد و الهام بخش نسل هایی از هنرمندان، روشنفکران و حتی موسیقیدانان شد. در سال ۱۹۶۹ نیز به عنوان نخستین الگوی زنده برای �ماریان�، نماد جمهوری فرانسه، برگزیده شد.
فیلم �…و خدا زن را آفرید� که در سال ۱۹۵۶ باردو را در ۱۸سالگی به شهرتی جهانی رساند و او را به چهره ای تازه از آزادی جنسی و سبک زندگی پساجنگ در سواحل جنوب فرانسه بدل کرد؛ نقشی که الهام بخش نویسندگان و متفکرانی چون سیمون دوبووار نیز شد.
فیلم �تحقیر�، ساختهٔ ژان - لوک گدار، که با نگاهی انتقادی تر به بدن و تصویر زنانه، یکی از معدود نقش آفرینی های تحسین شدهٔ باردو از نظر منتقدان به شمار می رود و نیویورک تایمز آن را بهترین بازی او دانست.
همکاری موسیقایی و عاشقانهٔ کوتاه بریژیت باردو با سرژ گنسبور در ترانهٔ �بانی و کلاید� در سال ۱۹۶۸ نیز که باردو را در قالبی شورشی و ضدقهرمانانه نشان داد به موفقیتی بین المللی رسید.
در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، باردو در اوج شهرت از سینما کناره گرفت و فعالیت خود را بر حمایت از حقوق حیوانات متمرکز کرد. او در سال ۱۹۸۶ �بنیاد بریژیت باردو� را بنیان گذاشت و با ارسال نامه ها و کارزارهای بین المللی، علیه شکار فوک ها، کشتار حیوانات و بدرفتاری با جانوران موضع گیری کرد.
با این حال، فعالیت های سیاسی و مواضع تند او، به ویژه حمایت آشکارش از جریان راست افراطی فرانسه و حزب جبهه ملی فرانسه ( که بعدها �تجمع ملی� نام گرفت ) ، جنجال برانگیز شد. اظهارنظرهای او درباره مهاجرت، اقلیت ها و اسلام، چندین بار به محکومیت قضایی به اتهام نفرت پراکنی انجامید.
بریژیت باردو که در سال ۱۹۳۴ در پاریس به دنیا آمده بود، چهار بار ازدواج کرد و یک فرزند داشت. او در کنار کارنامهٔ سینمایی و موسیقایی پربار، به عنوان چهره ای تأثیرگذار اما بحث برانگیز در تاریخ فرهنگی و سیاسی فرانسه شناخته می شود.

باردو فعالیت هنری اش را از سن نوجوانی و با رقص باله آغاز کرد. در کودکی به همراه خواهر کوچکترش مری ژان به کلاس رقص رفت و پس از چندی دوره تکمیلی آن را به پایان رسانید و در سال ۱۹۴۷ در دوره ۳ ساله کنسرواتوار ملی پاریس که تحت نظارت یوری نیازف روسی، پذیرفته شد. در سال ۱۹۴۹ مادرش او را به یکی از دوستانش به نام الن لازارف معرفی کرد. در ۸ مارس سال ۱۹۵۰ عکس بریژیت بر روی مجله Elle که مطالبش بیشتر در مورد زنان، زیبایی، بهداشت و سرگرمی است چاپ شد. کارگردانی به نام ژان بوایه عکس او را بر روی مجله دیده، از وی برای بازی در فیلم سوراخ نرمان دعوت به عمل آورد. بدین ترتیب و علی رغم میل والدینش، بریژیت باردو از سال ۱۹۵۲ به بازیگری روی آورد و پس از هنرنمایی در ۱۶ فیلم، با ایفای نقش «ژولیت هاردی» در فیلم و خداوند زن را آفرید ( ۱۹۵۶ ) به کارگردانی روژه وادیم به شهرت بین المللی رسید.
صحنه رقص موجود در این فیلم به تنهایی کافی بود تا بریژیت باردو یا ب. ب. را به سمبل زن آزاد و سکسی دو دهه پنجاه و شصت میلادی تبدیل کند. در همین هنگام سیمون دوبوار فیلسوف و نویسنده فمینیست فرانسوی در مورد وی نوشت:
«طرز راه رفتن او شهوانی است و یک مرد مقدس حاضر است روح خود را به شیطان بفروشد تا او را در حال رقصیدن ببیند. »
بریژیت باردو چهار بار ازدواج کرده و بر اساس کتاب خودش، با مردان متعددی رابطهٔ عاشقانه داشته است.
• بین سال های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۷ با روژه وادیم
• بین سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۲ باژاک شریه
• بین سال های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۹ با گونتر ساش
• از سال ۱۹۹۲ با برنار دورمال
باردو سر فیلم با ژان لویی ترنتینیان ( که در آن زمان با استفان اودران ازدواج کرده بود ) قبل از جداییش از وادیم رابطه داشت؛ که دو سال با هم زندگی کردند. رابطه آن دو به خاطر غیبت های ترنتینیان به علت خدمت سربازی و ماجرای باردو با ژیلبر بکو موسیقیدان، بغرنج تر شد و سرانجام به جدایی انجامید. در ابتدای سال ۱۹۵۸، باردو از یک فروپاشی عصبی، که از او تنها یک پسر به نام نیکولا - ژاک شریه ( متولد ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰ ) دارد. پس از جداییشان در ۱۹۶۲ نیکولا در خانواده شریه بزرگ شد و تا بزرگسالیش هیچ رابطه نزدیکی با باردو نداشت.