برهان های اثبات خدا

دانشنامه اسلامی

[ویکی شیعه] برهان های اثبات خدا، استدلال هایی برای اثبات وجود خدا با روش عقلی. اعتقاد به وجود خدا، مهمترین عقیده دینی نزد پیروان ادیان الاهی به شمار می آید. به همین دلیل، در دوره های مختلف، اندیشمندان در تلاش بوده اند تا صورت بندی قابل قبولی برای استدلال های اثبات خدا ارائه کنند. نتیجه این تلاش ها، پدید آمدن برهان های متعدد برای اثبات وجود خدا در سنت های مختلف فکری است. برخی از این برهان ها که در سنت کلامی و فلسفی اسلام مورد توجه قرار گرفته اند، بدین قرار است: حدوث، حرکت، وجوب و امکان، صدیقین و نظم.
ویژگی مشترک برهان های اثبات خدا، کاربرد روش عقلی برای اثبات خداست؛ روشی که به عقیده برخی، یکی از بهترین روش ها برای اثبات مباحث بنیادی و اصلی دینی است. متفکران برای اثبات وجود خدا برهان های متنوعی اقامه کرده اند. در یک دسته بندی کلی، می توان این برهان ها را به سه دسته تقسیم کرد؛ برهان های کیهان شناختی، برهان های صدیقین و برهان وجودی.
در برهان های کیهان شناختی، وجود مخلوقات به عنوان مقدمه اول و پیشفرض استدلال قرار می گیرد. یعنی مقدمه اول در این استدلال ها این است که از وجود مخلوق های خداوند که ممکن یا حادث یا دارای حرکت هستند، به وجود خدا می رسیم. این دسته که پیشینه بسیار زیادی دارد، از همان ابتدا در سنت کلام اسلامی و فلسفه وجود داشته و طرفداران زیادی دارد.
wikishia: برهان های_اثبات_خدا

پیشنهاد کاربران

برهان دو نوعی بودن خدا :
الف - خدای حقیقی و واقعی، یعنی ظاهر و باطن همین واقعیت و طبیعت، یعنی محیط و محتوای هرکدام از گیتی ها، کیهان ها یا جهان های متناهی، مساوی، موازی و بیشمار که در محتوای هرکدام از آنها دارای هفت سامان یا نظام کلی میباشد در قالب هفت عالم یا دنیا به شکل آسمان ها و زمین های هفتگانه و هرآنچه که بین آنهاست. غیر از این نوع خدای حقیقی و واقعی، هیچ موجود و هیچ چیز دیگری چه عینی و چه غیبی نه وجود دارد و نه میتواند وجود داشته باشد.
... [مشاهده متن کامل]

ب - خدای کلمه ای با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری که فقط در زبان و خط از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، به این معنا که از هیچ نوع موجودیت دیگری چه عینی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی و استدلالی انسان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود.
خدای حقیقی و واقعی در حالت کلی و بیکرانی در طول زمان و بیزمانی بسوی گذشته و آینده نه آغاز دارد و نه پایان و در کلیه ی جهات مکان و بیمکانی نه کرانه دارد و نه نهایت و از لحاظ زمان و مکان و بیزمانی و بیمکانی در محیط و محتوای هرکدام از گیتی ها، کیهان ها یا جهان های متناهی، مساوی، موازی و بیشمار دارای شانزده ( ۱۶ ) بُعد مجرد و در هم تنیده میباشد که هشت ( ۸ ) تا مطلق اند و هشت ( ۸ ) تا نسبی، نه یکی بیشتر و نه یکی کمتر.
برهان مرکزیت:
بینهایت حقیقی و واقعی ( و نه بینهایت کلمه ای با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری که فقط در زبان و خط از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد ) هرگز نمیتواند دارای یک مرکز واحد و منحصر بفرد باشد، زیرا مرکز داشتن هر چیزی نشانه ی بدیهی، بارز و آشکار محدویت و متناهی بودن و مرز و محیط داشتن آن چیز است، اما بینهایت میتواند دارای مراکز محلی و میدانی بیشمار باشد. هرکدام از این محله ها یا میدان ها را میتوان یک گیتی، کیهان و یا یک جهان نامید که از لحاظ فرم یا شکل ظرف نگهدارنده ی محتوا و خود محتوا بطور مطلق یکسان و برابر ند. به عنوان مثال یک گیتی یا کیهان و یا جهان یافت نمیشود که در آن یک ذره یا یک موج نوری نسبت به جهان های دیگر بیشتر یا کمتر و یا طور دیگری باشد.
هرکدام از آنها یک سامانه یا سیستم مطلقا بسته و مسدود، خودکار و خود مختار میباشند و برای تصمیم گیری و عمل نمودن و حرکت کردن به هیچ نوع دخالتی از بیرون هیچگونه نیازی ندارند.
این عالم یا دنیا به شکل این آسمان و زمین و هرآنچه که بین آنهاست، در طی این سفر بسیار طولانی و دایره وار دنیوی، مقطعی، نزولی و صعودی خود بهمراه کلیه ی اجزای زنده و غیر زنده، بین دو بهشت برین متوالی و تا پایان، همیشه و هربار پس از وقوع مهبانگ های هشتم ( ۸م ) در مداری برتر و کمال یافته تر از قبل از نو به ظهور و پیدایش و کثرت میرسد و نه پس از وقوع مهبانگ های دوم، سوم، چهارم، پنجم، ششم و هفتم یا نُهم و دَهُم.
خداوند متعال حقیقی و واقعی ( و نه خدای کلمه ای دینی با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری که فقط در زبان و خط از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد ) مرا از ابعاد فراوان و بیکران خویش و در بطن هستی یا وجود، ماهیت و ذات مطلق و بینهایت خود و برای خود ( نه از خمیر مایه ی ساختاری دیگری و نه در بیرون یا خارج از خویش و نه برای من یا برای کس دیگری ) آفریده است تا عشق و زندگی بی آغاز و بی پایان، لایزال و جاودانه ی خویش را در انزوا و تنهائی مطلق تجربه نکند بلکه در جوامع مختلف نباتی، حیوانی و انسانی.
با یقین و اطمینان و بدون شک و تردید ایمان و اعتقاد دارم که خدای حقیقی و واقعی مرا برای ستایش و پرستش، دعا و مناجات، طاعت و بندگی، تسبیح و ذکر نام ها یا اسماء کلمه ای اش، احداث معابد و قربانی حیوانات در اطراف آنها، زیارت امکان به اصطلاح مبارکه و مقدسه و تعیین قبله گاه و اوقات شرعی نیافریده است و برای هدایت من بر روی راه راست ( یا صراط المستقیم شیوخ ) بسوی نور و روشنائی، هیچ انسان هائی را تحت عناوین سوشیانت، ناجی، شفابخش، پیامبر، نبی، پسر، رسول، ولی، والی، خلیفه و غیره و غیره انتخاب، اعزام و ارسال ننموده است.
این گیتی یا کیهان و یا این جهان چه باشد از دیدگاه محدود ما انسان ها در بین جهان های بیشمار!/ جز قطره ی ناچیزی جاودانه گرفتار در بند و کمند عشق و در پیچ و خم زلف تو ای یار! یا در بطن هستی یا وجود، ماهیت و ذات مطلق و بیکران و بینهایت تو ای آفریدگار!/.