بدنفس

لغت نامه دهخدا

بدنفس. [ ب َ ن َ ] ( ص مرکب ) بدفطرت و کسی که شهوت پرست بود. ( ناظم الاطباء ). بدذات و بدسرشت. ( آنندراج ). و رجوع به نفس شود.

بدنفس. [ ب َ ن َ ف َ ] ( ص مرکب ) کسی که نفسش متعفن و با صدای منکر بود. ( ناظم الاطباء ).

بدنهاد، بدسرشت، بدطینت.
بددم، آن که افسون یا سخنش در دیگری اثر نمی کند.

خراب اندرون. [ خ َ اَ دَ ] ( ص مرکب ) بدباطن. خراب باطن. شریر. بدنفس :
نکوسیرت بی تکلف برون
به از پارسای خراب اندرون.
سعدی ( بوستان ) .