باهول

لغت نامه دهخدا

باهول. [ هََ / هُو ] ( ص مرکب ) که هول دارد. هولناک. وحشت آور. موحش :
هرکه ظالمتر چهش باهول تر.
مولوی.

پیشنهاد کاربران

با ترس و وحشت، وحشت آور، هولناک
چه باهول است آن آبی که این چرخ است از او گردان
چو من دولاب آن آبم چنین شیرین حنین دارم. /مولوی