بانو شاعره مطربه

در ماتمت ای شاه سیه شد روزم
بی روی تو دیدگان خود بردوزم
تیغ تو کجا است ای دریغا تا من
خون ریختن از دیده باو آموزم
بقرینه میتوان دریافت که هنرپیشگان آن زمان لابد تاحدی اطلاعات ادبی و قواعد شعری را بدانند تالااقل شعر را برای انتخاب آن بشناسند و شعری را که میخوانند یا هم آهنگ آن نوازندگی میکنند بفهمند.
عجب آنکه در آن دوران خنیاگر و مطربش تا آن پایه اطلاعات ادبی داشته که شعر را با این انسجام و استحکام میگفته و تمام نکات عروضی را مراعات میکرده، ولی امروز که ادعاء میشود دوران رواج علم و هنر است مدعیان هنر پیشگی آنقدر سواد ندارند که غزل روان شیخ و خواجه را پس از صد بار تمرین درست بخوانند.