بانو شاعره دختر/ بنت/ نهانی
نویسنده تذکرة الخواتین مینویسد بانوئی با تخلص دختر شعر میگفته و این مطلع معروف را از او نقل میکند:
مگر رسوای عشق از مردم عالم غمی دارد
که عاشق گشتن و رسوا شدن هم عالمی دارد
... [مشاهده متن کامل]
امیر علی شیر نوائی در تذکره مجالس النفایس مینویسد دختر این رباعی را گفته است، در تقسیم بندی که در مجالس النفایس از شعراء شده است گوینده این رباعی در ردیف شاعران پیش از ۸۰۰ هجری قلمداد شده و این رباعی معروف از دختر/ نهانی است:
در مکتب عشق جز نکو را نکشند
لاغر صفتان تند خو را نکشند
گر عاشق صادقی از کشتن مگریز
مردار بود هر آنکه او را نکشند
این مطلع را جواهر العجایب بنام نهانی ضبط کرده و نهانی و دختر و بنت یکی هستند و در کتاب بهترین اشعار پژمان این رباعی را بنام بنت که همین دختر است ضبط شده و همچنین این رباعی:
روزی که طرب با لب و خال تو کنم
جان زنده بفرخنده وصال تو کنم
این جرم که زنده مانده ام بی رخ تو
بر گردن امید وصال تو کنم
نویسنده تذکرة الخواتین مینویسد بانوئی با تخلص دختر شعر میگفته و این مطلع معروف را از او نقل میکند:
مگر رسوای عشق از مردم عالم غمی دارد
که عاشق گشتن و رسوا شدن هم عالمی دارد
... [مشاهده متن کامل]
امیر علی شیر نوائی در تذکره مجالس النفایس مینویسد دختر این رباعی را گفته است، در تقسیم بندی که در مجالس النفایس از شعراء شده است گوینده این رباعی در ردیف شاعران پیش از ۸۰۰ هجری قلمداد شده و این رباعی معروف از دختر/ نهانی است:
در مکتب عشق جز نکو را نکشند
لاغر صفتان تند خو را نکشند
گر عاشق صادقی از کشتن مگریز
مردار بود هر آنکه او را نکشند
این مطلع را جواهر العجایب بنام نهانی ضبط کرده و نهانی و دختر و بنت یکی هستند و در کتاب بهترین اشعار پژمان این رباعی را بنام بنت که همین دختر است ضبط شده و همچنین این رباعی:
روزی که طرب با لب و خال تو کنم
جان زنده بفرخنده وصال تو کنم
این جرم که زنده مانده ام بی رخ تو
بر گردن امید وصال تو کنم