باقلوا

در دوره تیموریان نیز، این شیرینی را با نام مِژانه می شناختند که ریشهٔ آن در ساختار تهیه این شیرینی نهفته است که در آن از عدس ( نام پهلوی عدس، مِژو است ) ، نیز استفاده می شد. این شیرینی در افغانستان نیز به بغلاوه معروف است که از ترکیب بغ ( باغ ) و لاوه به معنی نان لواش گرفته شده است.
برخی از مورخان، با توجه به طرز تهیه باقلوا، این شیرینی را اختراع عثمانی ها دانسته اند، زیرا خمیرهای لایه لایه از امپراتوری عثمانی به اروپا معرفی شد. گروهی دیگر از پژوهشگران، نظام های آشپزی ترک ها و اعراب را همواره تحت تأثیر آشپزی ایرانیان دانسته و بر شباهت ذائقه ایرانیان و یونانیان تأکید کرده و کُپته را نوعی شیرینی مشابه با باقلوا در یونان معرفی کرده اند. برخی از محققان، بر ایرانی بودن خاستگاه بسیاری از خوراک های پیچیده در نان های نازک ( بزم آورد، زم آورد، نواله ) تأکید کرده و باقلوا را نیز نوعی شیرینی ایرانی می دانند. علاوه بر آن، معروف ترین باقلواهای ایرانی، مختص شهر یزد است و در سفره هفت سین و سفره های زردشتیان حضور دارد. محققان، همین مسئله را نیز نشانه ای از تعلق این شیرینی به ایران باستان اعلام کرده اند. جهانگردان بسیاری نیز از باقلوا، پشمک و گز ایرانی در سفرنامه های خود، یاد کرده اند. امروزه، باقلوا از جمله سوغات اصلی یزد و قزوین محسوب می شود.

3 - زبان ترکی واژه ای برابر شیرین - تلخ - می خوش - تند - شور - ملس ندارد .
برای نمونه برای شیرین از تاتلی استفاده می کنند در حالیکه در سنگ نگاره اورخون تات به غیر ترک گفته می شود همانند تور در فارسی که به غیر ایرانی گفته می شود .
همچنین از تات برای بیان مزه استفاده می شود پس تاتلی می شود مزه دار و تاتسیز می شود بی مزه پس چطور تاتلی را برای شیرینی بکار می برند ؟؟
دکتر جیهان پیاده اوغلو در کتاب سلجوقیان بزرگ نوشته ترکها زمان ورود به ایران برای نخستین بار با شیرینی آشنا شدند و پیشتر چیزی به عنوان شیرینی نداشتند.

2 - ریشه مغولی بودن این واژه نیز غیر قابل قبول است چونکه مغولها و ترکها چیزی به نام شیرینی نداشته اند .
3 - بیشتر شیرینیهای ترکیه از نام فارسی و یا عربی بهره برده اند:
روانی ( روغنی ) - کادایف ( ختایی ) - گولاچ ( گل آش ) - زرده ( شله زرد ) - قرابیه ( گلابه ) - شکرپاره - کونفه ( عربی از کناف ) - حلوا ( عربی ) - محلبی ( عربی ) - شوبیت ( عربی از شعبیات که همانند باقلوا می باشد ) - کشکول ( فارسی ) - جزریه ( عربی ) - لکوم ( راحت الحلقوم ) - تلمبا ( ایتالیایی ) - شامبالی ( گرفته شده از نام شام ) - لوکما ( لقمه عربی ) - هوشمریم ( از خوش فارسی و می اریم ترکی یعنی شوهرم خوش است؟ ) .
4 - مواد لازم برای باقلوا مانند گردو و پسته نیز نام فارسی دارند چرا که جوز گرفته شده از گوز فارسی است و فیستیق از پسته فارسی گرفته شده آیا در مغولستان امکان وجود پسته و گردو بوده است ؟؟

باقلوای قزوین از مهم ترین سوغاتی های این استان است، که به باقلوای لوزینه، باقلوای پیچ و باقلوای پرچمی معروف است. باقلوای قزوین از سه بخش خمیر باقلوا ( شامل گلاب، آب گرم، روغن جامد، آرد الک شده ) ، مواد داخل باقلوا ( شامل پودر بادام، پودر پسته، پودر قند، زعفران حل شده در آب و پودر هل ) و شربت باقلوا ( شامل آب، شکر، گلاب، پودر قند و هل ) تشکیل می شود. بعد از پخته شدن باقلوا به وسیلهٔ فر، روی آن شربت باقلوا ریخته می شود.
باقلوای سه رنگ قزوین، یا باقلوای پرچمی قزوین از پودر قند، مغز پسته، مغز بادام، زعفران، گلاب، هل و آرد استفاده می شود.
باقلوای گل رز قزوینی یکی از انواع شیرینی های سنتی ایرانی است. خمیر این نوع شیرینی همانند باقلوای معمولی است و از آرد، روغن یا کره، شکر، شربت قوام آمده، شیر، گلاب و زرده تخم مرغ تشکیل می شود. مواد داخل باقلوا نیز بادام، هل، پودر قند است. تفاوت آن با باقلوا در شکل ظاهری آن است در این نوع شیرینی خمیر را یک لایه پهن کرده و آن را به شکل مربع می برند سپس مواد داخل باقلوا را روی خمیر قرار داده و آن را به شکل گل می پیچند. خمیر در داخل فر یا داخل روغن فراوان پخته شده و در آخر آن را در داخل شربت قوام آمده فرومی کنند.
باقلوای پنج مغز کاشان از مهم ترین سوغاتی های این شهرستان هفت هزار ساله می باشد، که به باقلوای پنج مغز یا باقلوای آجیلی معروف است. باقلوای کاشان از سه بخش خمیر زیره و رویه ( شامل گلاب، آب، روغن، آرد الک شده، تخم مرغ ) ، مواد داخل باقلوا ( شامل پسته، مغز گردو، مغز بادام، مغز فندقی، مغز بادام هندی، زعفران، هل ) تشکیل می شود. بعد از پخته شدن باقلوا به وسیلهٔ فر، روی آن شربت غلیظ زعفران و گلاب ریخته می شود.

فرهنگ فارسی عمید
دوست عزیز آقا محمد اشتباه کرده ولی یک چیز جلب در ترکی خبری از واژه ق وغ نیست.

یعنی مَیده یا فُراته گذاشتن و از تهران که رسانه ها شروع به کار کردن این واژه ها به همه ی کشور سرازیر شدند همانند ریشمیز یا موریانه و انگل! باید پارسی را پاس داشت و ایرانی بود و زندگی کرد.

آفروشه ریشه در ایران باستان دارد و در ایران بسیار ریشه دار است ولى متاسفانه به دلیل رایج بودنش نیز در ترکیه که قرنها جزوى از ایران بود و مقلد فرهنگ ایران مى باشد، و تلاش ترکها براى به ثبت رساندن این شیرینى به نام خود ، و نفوذ بیشتر آنها در مراجع بین المللى
توانستند این شیرینى را به نام خود ثبت کنند و براى آن تاریخچه ى من درآوردى نیز جعل کردند!!! فرهنگ ایران فرهنگ مادر و کهن است و اکثر کشورهاى خاورمیانه مقلد و دنباله روى فرهنگ ایران هستند و این مدعا با نگاه به آشپزى ها ، کارها و معمارى و . . . به آسانى اثبات میشود
اگرچه هیچ کدام از این مقلدان نتوانسته اند با فرهنگ ناب و اصلى ایرانى حتى درصدى رقابت کنند!